Η προσδοκία της τέχνης.

Η τέχνη αρχίζει πριν υπάρξει έργο. Ξεκινά τη στιγμή που κάτι μέσα μας περιμένει να ειπωθεί χωρίς ακόμη να έχει βρει τη φωνή του. Αυτή η αναμονή δεν είναι κενό· είναι μια πυκνή σιωπή γεμάτη μορφές που δεν έχουν ακόμη γεννηθεί.

Η προσδοκία της τέχνης είναι παράδοξη: δεν ζητά βεβαιότητα, αλλά δυνατότητα. Ο δημιουργός δεν γνωρίζει τι ακριβώς θα προκύψει, μόνο ότι κάτι επιμένει να εμφανιστεί. Έτσι, η τέχνη δεν είναι τόσο πράξη όσο υπομονή απέναντι σε κάτι αόρατο που ζητά μορφή.

Ο θεατής, από την άλλη, κουβαλά τη δική του προσδοκία. Δεν συναντά ποτέ το έργο όπως είναι, αλλά όπως το περιμένει. Κάθε πίνακας, κάθε ποίημα, κάθε μουσική φράση προηγείται από μια εσωτερική σκηνή όπου ήδη έχει ερμηνευτεί πριν φανεί.

Κι όμως, η πραγματική στιγμή της τέχνης συμβαίνει όταν η προσδοκία σπάει. Όταν το έργο δεν επιβεβαιώνει ούτε τον δημιουργό ούτε τον θεατή, αλλά ανοίγει έναν τρίτο χώρο: εκεί όπου η σιωπή αποκτά μορφή που κανείς δεν είχε προβλέψει.

Ίσως γι’ αυτό η τέχνη να μην είναι ποτέ πλήρης. Ζει ανάμεσα σε αυτό που περιμένουμε και σε αυτό που τελικά εμφανίζεται - και ακριβώς σε αυτή τη ρωγμή γεννιέται η συγκίνηση.