Το τελευταίο δέντρο στην παραλία.

 

Υπάρχει πάντα ένα τελευταίο δέντρο. Δεν είναι απαραίτητα το μεγαλύτερο ούτε το ομορφότερο. Είναι εκείνο που στέκεται στο όριο, εκεί όπου τελειώνει η στεριά και αρχίζει η αβεβαιότητα της θάλασσας. Οι ρίζες του κρατούν ακόμη χώμα, ενώ τα φύλλα του έχουν ήδη μάθει τη γλώσσα του αλατιού.

Το τελευταίο δέντρο της παραλίας ζει μια μοναχική μοίρα. Βλέπει τους ανθρώπους να έρχονται κάθε καλοκαίρι, να γελούν, να ερωτεύονται, να ορκίζονται αιώνια πίστη και, λίγο αργότερα, να φεύγουν αφήνοντας πίσω μόνο πατημασιές που το πρώτο κύμα θα εξαφανίσει. Εκείνο, όμως, μένει. Γίνεται σκιά για τους κουρασμένους, καταφύγιο για τα πουλιά και μάρτυρας όλων όσων ο χρόνος σβήνει.

Ίσως γι' αυτό τα τελευταία δέντρα έχουν κάτι από τους σοφούς ανθρώπους. Δεν κυνηγούν το πλήθος· αρκούνται στο να υπάρχουν. Δεν διεκδικούν χειροκρότημα· τους αρκεί ο άνεμος που περνά μέσα από τα κλαδιά τους σαν αόρατη συμφωνία.

Κάποτε θα πέσει κι αυτό. Ένας χειμωνιάτικος βοριάς ή μια φουρτουνιασμένη θάλασσα θα νικήσει την αντοχή του. Τότε η παραλία δεν θα χάσει μόνο ένα δέντρο· θα χάσει το σύνορό της. Γιατί κάθε τόπος ορίζεται από το τελευταίο πράγμα που αντιστέκεται πριν αρχίσει το άγνωστο.

Ίσως όλοι μας, κάποια στιγμή στη ζωή, γινόμαστε εκείνο το τελευταίο δέντρο. Στεκόμαστε μόνοι απέναντι στον άνεμο, κρατώντας μέσα μας όσα οι άλλοι ξέχασαν. Και όσο οι ρίζες μας βρίσκουν ακόμη λίγο χώμα να αγκαλιάσουν, υπάρχει ελπίδα πως ούτε η θάλασσα ούτε ο χρόνος θα έχουν τον τελευταίο λόγο.