Η σιωπή μετά το τραγούδι.

Υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος σταματά όχι επειδή αλλάζει ο κόσμος, αλλά επειδή ο κόσμος αντιλαμβάνεται ξαφνικά πόσο εύθραυστος είναι. Μία από αυτές ήταν το βράδυ της 8ης Δεκεμβρίου 1980, όταν ο Τζον Λένον έπεσε νεκρός στην είσοδο του ιστορικού κτιρίου Ντακότα όπου διέμενε, στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης Λίγα λεπτά πριν από τις έντεκα το βράδυ, επιστρέφοντας μαζί με τη σύζυγό του, Γιόκο Όνο, από το στούντιο ηχογράφησης, δέχθηκε τέσσερις πυροβολισμούς από τον Μαρκ Ντέιβιντ Τσάπμαν. Το ειρωνικό της ιστορίας ήταν πως λίγες ώρες νωρίτερα ο ίδιος άνθρωπος είχε ζητήσει και είχε λάβει την υπογραφή του Λένον πάνω σε ένα αντίτυπο του τελευταίου του άλμπουμ, Double Fantasy.

Η δολοφονία αυτή δεν ήταν απλώς η εξόντωση ενός διάσημου μουσικού. Ήταν η σύγκρουση ανάμεσα στη δημιουργία και στην εμμονή, ανάμεσα στη μουσική που ενώνει και στη βία που διαχωρίζει. Ο δράστης, εγκλωβισμένος στις δικές του ψευδαισθήσεις και επηρεασμένος από το μυθιστόρημα «Ο φύλακας στη σίκαλη», πίστεψε πως αφαιρώντας μια ζωή θα έδινε νόημα στη δική του. Δεν κατάφερε όμως να σκοτώσει το έργο του Λένον· μόνο τον άνθρωπο.

Ο Λένον υπήρξε μια έντονη προσωπικότητα. Άλλοτε προκλητικός, άλλοτε οραματιστής, άλλοτε ειρηνιστής και άλλοτε βαθιά ανθρώπινος μέσα στις αδυναμίες του. Η αξία του δεν βρισκόταν στην τελειότητα, αλλά στην ικανότητά του να μετατρέπει τις αντιφάσεις της ανθρώπινης ύπαρξης σε μουσική. Τα τραγούδια του έγιναν κοινή γλώσσα για εκατομμύρια ανθρώπους που ονειρεύτηκαν έναν κόσμο με λιγότερο μίσος και περισσότερη κατανόηση.

Ίσως η μεγαλύτερη ειρωνεία να είναι ότι ο άνθρωπος που τραγούδησε για την ειρήνη έπεσε από σφαίρες. Κι όμως, οι σφαίρες έχουν μικρή διάρκεια· ο ήχος τους χάνεται μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Ένα τραγούδι, αντίθετα, μπορεί να διασχίσει δεκαετίες, να περάσει από γενιά σε γενιά και να συνεχίσει να γεννά ελπίδα. Η βία έχει πάντα ημερομηνία λήξης. Η τέχνη, όταν είναι αληθινή, μοιάζει να αρνείται τον χρόνο.

Έξω από το Ντακότα έπεσε ένας άνθρωπος. Μέσα στη συλλογική μνήμη, όμως, συνέχισε να περπατά ένας καλλιτέχνης. Και ίσως αυτό να είναι το τελευταίο μάθημα εκείνης της νύχτας: ο θάνατος μπορεί να σιωπήσει μια φωνή, αλλά δεν μπορεί να σβήσει το τραγούδι που έχει ήδη βρει θέση στις καρδιές των ανθρώπων.