Η Βουνίσια Πηγή.

 

Στα ψηλά βουνά, εκεί όπου ο αέρας γίνεται πιο αραιός και πιο αληθινός, μια πηγή σπάζει τη σιωπή της πέτρας. Δεν αναγγέλλεται. Δεν προειδοποιεί. Απλώς γεννιέται - σαν μια πληγή του κόσμου που δεν θέλει να κλείσει.

Το νερό της δεν κατεβαίνει· ξεσπά. Σαν κάτι που δεν άντεξε άλλο να μένει κρυμμένο μέσα στη γη. Σαν μια μνήμη που δεν χωρά πια στο σκοτάδι και ζητά να γίνει φως, έστω και σταγόνα.

Όποιος την πλησιάζει δεν βρίσκει απλώς δροσιά. Βρίσκει μια μικρή ήττα της μοναξιάς. Σκύβεις, και για λίγο νιώθεις πως το βουνό σε αναγνωρίζει. Πως δεν είσαι ξένος· είσαι κι εσύ μέρος της παλιάς του ανάσας.

Το νερό είναι παγωμένο, σχεδόν σκληρό στην αρχή, σαν αλήθεια που δεν λέγεται εύκολα. Μα μόλις το δεχτείς, λιώνει μέσα σου. Κατεβαίνει βαθιά, εκεί όπου οι σκέψεις δεν έχουν ακόμα όνομα και οι πληγές δεν έχουν ακόμα λόγια.

Και τότε καταλαβαίνεις: η πηγή δεν σε ξεδιψά μόνο. Σε ξεγυμνώνει. Σε επιστρέφει σε μια στιγμή πριν από όλα -πριν από τις απώλειες, πριν από τις προσδοκίες, πριν από το βάρος του εαυτού σου.

Γι’ αυτό και οι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ ίδιοι από μια βουνίσια πηγή. Κάτι τους ακολουθεί μετά. Ίσως μια ησυχία πιο βαθιά από τη σκέψη. Ίσως μια νοσταλγία για κάτι που δεν έζησαν ποτέ, αλλά το θυμούνται μόλις το αγγίξουν.