Της Ζωής ο Ιστός.

Η ζωή μοιάζει με ιστό αράχνης απλωμένο ανάμεσα σε δύο κλαδιά. Από μακριά φαίνεται εύθραυστη· από κοντά αποκαλύπτεται θαυμαστά περίπλοκη.

Κάθε κλωστή είναι μια συνάντηση, μια απόφαση, μια ανάμνηση. Μερικές λάμπουν ακόμη στο φως των χρόνων, άλλες έχουν σπάσει και χάθηκαν. Κι όμως, ακόμη και οι σπασμένες κλωστές αφήνουν το ίχνος τους στο σχέδιο.

Πολλές φορές πιστεύουμε πως είμαστε μόνοι, σαν να στεκόμαστε στο κέντρο του ιστού. Μα κάθε μας κίνηση ταξιδεύει στις άκρες του. Ένας λόγος, ένα χαμόγελο, μια πράξη καλοσύνης ή σκληρότητας, δονούν αόρατα νήματα που φτάνουν πολύ πιο μακριά απ' όσο φανταζόμαστε.

Ο άνεμος του χρόνου σκίζει τον ιστό ξανά και ξανά. Χάνονται άνθρωποι, αλλάζουν εποχές, γκρεμίζονται βεβαιότητες. Όμως κάθε πρωί βρίσκει τον άνθρωπο να υφαίνει και πάλι. Να δένει νέες κλωστές πάνω στα κενά των παλιών.

Ίσως το μυστικό της ζωής να μην είναι να φτιάξεις έναν τέλειο ιστό. Ίσως να είναι να συνεχίζεις να υφαίνεις, γνωρίζοντας ότι κάποτε ο άνεμος θα τον παρασύρει.

Και τότε, καθώς η απογευματινή δροσιά θα φωτίζει για μια στιγμή το έργο σου, θα φανεί η αλήθεια: δεν ήταν οι κλωστές που είχαν σημασία, αλλά η τέχνη με την οποία τις ένωσες. Γιατί η ζωή δεν είναι παρά ένας ιστός από φως, χρόνο και μνήμη, τεντωμένος ανάμεσα στη γέννηση και την αιώνια λήθη.