Το "Stop" του Ποζιτάνο.

 

Στο Ποζιτάνο ακόμη και οι πινακίδες μοιάζουν ζωγραφισμένες από άνθρωπο που ερωτεύτηκε αργά. Το "STOP" δεν είναι απαγόρευση· είναι βερνίκι πάνω σε λευκό τοίχο που μυρίζει λεμόνι και αλάτι.

Εκεί κατάλαβα πως η τέχνη αρχίζει πάντα σαν στάση.

Κανείς δεν γράφει, δεν ζωγραφίζει, δεν φιλά πραγματικά ενώ τρέχει.

Πρέπει πρώτα κάτι να τον σταματήσει.

Ένα βλέμμα.

Μια πλαγιά.

Ένα ποτήρι κρασί.

Η σκιά ενός σκούτερ πάνω σε ασβέστη.

Ή μια γυναίκα που κατεβαίνει τα σκαλιά σαν να γνωρίζει ήδη το τέλος της ιστορίας.

Το "stop" είναι η στιγμή όπου ο κόσμος παύει να είναι χρήσιμος και γίνεται όμορφος.

Εκεί γεννιέται η τέχνη: η "art".

Κι ύστερα, παράξενα, από αυτή τη στάση ξεκινά το "start".

Γιατί η τέχνη δεν είναι ακινησία· είναι επανεκκίνηση της ψυχής με άλλο καύσιμο.

Όποιος κοιτάξει αρκετή ώρα τον κόλπο του Ποζιτάνο δεν επιστρέφει ίδιος.

Μέσα του ανοίγει ένας μικρός κινητήρας από φως, μουσική και αλμύρα.

Το stop του Ποζιτάνο δεν λέει «μην περάσεις».

Λέει:

-Σταμάτα λίγο.

Για να μπορέσεις πραγματικά να αρχίσεις.