Η Ανάλαφρη Βαρύτητα του Παγωτού.

Το παγωτό είναι η πιο παράξενη εφεύρεση του καλοκαιριού.

Γεννιέται βαρύ, από γάλα, ζάχαρη και μνήμη, κι όμως λιώνει τόσο εύκολα που μοιάζει να μην ανήκει στη γη αλλά σε κάποιο σύννεφο που κατέβηκε για λίγο στον κόσμο.

Ένα χωνάκι παγωτό ζυγίζει ελάχιστα.

Κι όμως μπορεί να κουβαλά ολόκληρα καλοκαίρια: μια παραλία, ένα απομεσήμερο, ένα γέλιο που χάθηκε, ένα φιλί που δεν δόθηκε ποτέ.

Οι φιλόσοφοι μίλησαν για τη βαρύτητα των άστρων και των σωμάτων.

Κανείς δεν μίλησε αρκετά για τη βαρύτητα του παγωτού: εκείνη τη γλυκιά δύναμη που σε κάνει να σταματάς στον δρόμο, να ξεχνάς τις έγνοιες σου και να κοιτάζεις τον κόσμο σαν παιδί.

Κι όταν λιώνει στα δάχτυλα, δεν χάνεται.

Επιστρέφει στον χρόνο από όπου ήρθε, αφήνοντας μόνο μια γεύση βανίλιας ή λεμονιού, σαν απόδειξη ότι η ευτυχία δεν είναι κάτι που κρατάς· είναι κάτι που λιώνει.

Ίσως γι' αυτό το παγωτό είναι τόσο αγαπητό.

Επειδή μας διδάσκει ότι τα ελαφρύτερα πράγματα έχουν συχνά το μεγαλύτερο βάρος.

Και ότι η ζωή, όπως ένα παγωτό ένα ζεστό μεσημέρι, αξίζει περισσότερο ακριβώς επειδή δεν διαρκεί για πάντα.