Η ανάλαφρη βαρύτητα της Φύσης.

Η φύση δεν υπακούει στη βαρύτητα- την επανεφευρίσκει.

Τα δέντρα δεν ανεβαίνουν· θυμούνται το φως.

Οι ρίζες δεν κρατούν τη γη· τη διαβάζουν.

Και ο άνεμος δεν κινείται -διαγράφει τις αποστάσεις σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

Εδώ η βαρύτητα γίνεται συμφωνία, όχι νόμος:

μια κρυφή συνεννόηση ανάμεσα στο πέσιμο και στην ανάταση.

Το φύλλο πέφτει όχι επειδή χάνει,

αλλά επειδή ολοκληρώνει τον κύκλο του αέρα.

Και η φύση, σιωπηλή όπως ένα βιβλίο χωρίς αρχή,

κρατά την πιο παράξενη ισορροπία:

να είναι ταυτόχρονα βάρος και λύτρωση,

ύλη και εξαφάνιση.

Σαν να ξέρει ότι κάθε πράγμα που αγγίζει το έδαφος

δεν τελειώνει -απλώς αλλάζει τρόπο να αιωρείται.