Η ανάλαφρη βαρύτητα των βράχων.

 

Οι βράχοι δεν πέφτουν -θυμούνται.

Στέκονται σαν σκέψεις που πάγωσαν στη μέση μιας πρότασης του κόσμου,

σαν λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ,

μα έγιναν πέτρα για να μην χαθούν.

Η βαρύτητά τους δεν είναι βάρος· είναι διάρκεια.

Είναι ο χρόνος που αρνήθηκε να γίνει ρεύμα και έγινε σιωπή.

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σιωπή, υπάρχει μια ελαφρότητα:

η ελευθερία του να μην αλλάζεις.

Η θάλασσα τους χτυπά σαν ερώτηση χωρίς απάντηση,

και εκείνοι απαντούν μόνο με το να μένουν.

Κάθε ρωγμή τους είναι ένα άνοιγμα προς το άπειρο,

μια μικρή πύλη όπου το φως ξεχνά για λίγο τη μορφή του.

Και έτσι οι βράχοι ζουν το παράδοξο:

βαρείς σαν μνήμη,

ανάλαφροι σαν κάτι που δεν χρειάζεται πια να εξηγηθεί.