Η ανάλαφρη βαρύτητα των μαρμάρων.

Τα μάρμαρα είναι πέτρα, κι όμως ονειρεύονται το φως.

Γεννήθηκαν στα σπλάχνα των βουνών, με το βάρος των αιώνων πάνω τους· μα όταν τα αγγίξει το χέρι του τεχνίτη, ξεχνούν τη βαρύτητά τους και αρχίζουν να ανεβαίνουν.

Γίνονται κίονες, γίνονται μορφές, γίνονται θεοί και άνθρωποι, γίνονται μνήμη.

Κανείς δεν θα περίμενε πως μια πέτρα μπορεί να πετάξει. Κι όμως, κάθε άγαλμα είναι μια πτήση. Κάθε μάρμαρο που μεταμορφώνεται σε τέχνη αψηφά τον νόμο της γης που το γέννησε.

Γι' αυτό τα μάρμαρα των ναών δεν στηρίζουν μόνο στέγες. Στηρίζουν ουρανούς.

Και όταν τα κοιτάζεις στο απογευματινό φως, λευκά σαν κύματα που πάγωσαν στον χρόνο, νιώθεις πως η ύλη έχει χάσει το βάρος της.

Αυτό είναι το μυστικό τους: όσο πιο βαριά είναι ως πέτρα, τόσο πιο ανάλαφρα γίνονται ως σύμβολο.

Και έτσι τα μάρμαρα, ακίνητα μέσα στους αιώνες, συνεχίζουν να ταξιδεύουν- με την ανάλαφρη βαρύτητα της ομορφιάς.