Η ανάλαφρη βαρύτητα της θάλασσας.

Η θάλασσα είναι το πιο ελαφρύ πράγμα του κόσμου. Δεν κρατά σχήμα, δεν θυμάται σύνορα, δεν υπακούει σε δρόμους. Απλώνεται σαν όνειρο ανάμεσα σε ακτές και ουρανούς.

Κι όμως, τίποτε δεν είναι βαρύτερο από αυτήν.

Κουβαλά τα ναυάγια των αιώνων, τα λιμάνια που χάθηκαν, τα ονόματα που ψιθυρίστηκαν σε καταστρώματα και δεν ακούστηκαν ποτέ ξανά.

Ένα κύμα μοιάζει ασήμαντο. Ένα κύμα είναι μόνο νερό. Μα χιλιάδες κύματα σμιλεύουν βράχους, διαβρώνουν κάστρα, σβήνουν τα ίχνη που αφήνει ο χρόνος πάνω στην άμμο.

Η θάλασσα δεν νικά με τη δύναμη. Νικά με την επιμονή.

Γι' αυτό η ελαφρότητά της έχει βαρύτητα. Όπως ένα βλέμμα που δεν ξεχνιέται, όπως μια λέξη που ειπώθηκε κάποτε και εξακολουθεί να ταξιδεύει μέσα μας.

Στο τέλος, δεν είναι τα ταξίδια που μας ακολουθούν στη μνήμη, ούτε οι πόλεις.

Είναι ο ήχος ενός μακρινού κύματος, που έρχεται ελαφρύ σαν ανάσα και πέφτει στην καρδιά με όλο το βάρος της θάλασσας.