Η ανάλαφρη βαρύτητα της φαντασίας.

 

Η ανάλαφρη βαρύτητα της φαντασίας.

Έχει γλάστρες στα περβάζια της,

με βασιλικό που μυρίζει παρελθόν και κάτι που δεν συνέβη ακόμη.

Μπαλκόνια αιωρούμενα πάνω από άγραφους δρόμους,

όπου το κάγκελο δεν κρατά σώματα -κρατά σκέψεις που διστάζουν να πέσουν.

Η θέα δεν απλώνεται προς τα έξω·

μπαίνει μέσα.

Στους τοίχους, στα δωμάτια, στις ανάσες.

Ένα παράθυρο ανοίγει και βλέπεις μέσα σου το τοπίο να συνεχίζεται,

σαν η πόλη να μην τελειώνει ποτέ, μόνο να αλλάζει μορφή.

Κάθε γλάστρα είναι μια μικρή υπόσχεση βαρύτητας,

μια γη σε αναστολή,

που ανθίζει για να θυμίζει πως το πραγματικό δεν είναι ποτέ απόλυτο.

Κι εκεί, στα μπαλκόνια της φαντασίας,

ο κόσμος κάθεται λίγο στραβά-

αλλά αληθινά αρκετά για να σε πείσει πως μπορείς να ζήσεις μέσα του.