Το τραγούδι της Νάπολης.

 

Η Νάπολη δεν τραγουδιέται∙ θυμάται.

Σαν παλιό παράθυρο που δεν κλείνει ποτέ,

αφήνει τη θάλασσα να μπαίνει μέσα στα σπίτια

και τα σπίτια να βγαίνουν στη θάλασσα.

Κάπου ο Βεζούβιος ανασαίνει σαν σκέψη,

όχι ως απειλή, μα ως ρυθμός που δεν τελειώνει.

Και στα στενά, οι σκιές μαθαίνουν να σφυρίζουν

με τη φωνή των ανθρώπων που δεν έφυγαν ποτέ.

Λένε πως υπάρχει ένα τραγούδι που το ξέρει όλη η πόλη,

μα κανείς δεν το έχει ακούσει ολόκληρο.

Γιατί κάθε φορά που αρχίζει,

το κόβει η ζωή-

ή το συνεχίζει η σιωπή.

Κι έτσι η Νάπολη δεν τελειώνει σε νότα,

αλλά σε κύμα.

Και το κύμα αυτό δεν είναι νερό μόνο∙

είναι λέξεις που ξέχασαν να γίνουν γλώσσα

και έγιναν αλάτι στα χείλη των περαστικών.

Στα λιμάνια, τα καράβια δεν φεύγουν ποτέ ολοκληρωτικά∙

μένουν λίγο μέσα στο βλέμμα εκείνων που τα κοιτούν,

σαν υποσχέσεις που δεν αποφασίζουν αν πρέπει να τηρηθούν ή να χαθούν.

Μια γυναίκα σιγοτραγουδά σε μια γωνία χωρίς όνομα,

κι η φωνή της δεν ανήκει σε εκείνη,

αλλά στην πόλη που θυμάται όλες τις φωνές μαζί.

Κι αν σταθείς αρκετά ακίνητος,

θα ακούσεις πως το τραγούδι της Νάπολης δεν είναι τραγούδι∙

είναι η στιγμή πριν ειπωθεί κάτι σημαντικό

αλλά ποτέ δεν λέγεται.

Εκεί, μέσα σε αυτή την αναμονή,

η πόλη ανασαίνει ξανά από την αρχή.