Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα της Γυναικείας Ύπαρξης.

Υπάρχουν γυναίκες που δεν κατοικούν στον χρόνο αλλά στις πιθανότητές του.

Τις συναντάς σε μια πλατεία, σε ένα τρένο, σε ένα όνειρο που επιστρέφει ύστερα από χρόνια, και έχεις την εντύπωση πως τις γνωρίζεις ήδη. Ίσως επειδή κάθε γυναίκα είναι η αντανάκλαση όλων των γυναικών που προηγήθηκαν: της Ελένης και της Ναυσικάς, της άγνωστης υφάντρας που κοίταξε κάποτε τη θάλασσα, της ηλικιωμένης που ποτίζει βασιλικούς σε ένα μπαλκόνι της Νάπολης, της κοπέλας που ακόμη δεν γεννήθηκε.

Οι άνδρες συχνά πιστεύουν πως αγαπούν ένα πρόσωπο.

Το σύμπαν γνωρίζει πως αγαπούν ένα μυστήριο.

Διότι η γυναικεία ύπαρξη μοιάζει με βιβλιοθήκη χωρίς τέλος. Κάθε δωμάτιο οδηγεί σε άλλο δωμάτιο. Κάθε καθρέφτης αντανακλά έναν άλλο καθρέφτη. Και στο κέντρο δεν βρίσκεται κάποιο μυστικό που πρέπει να αποκαλυφθεί, αλλά η ίδια η πράξη της αναζήτησης.

Η ελαφρότητά της είναι αβάσταχτη γιατί δεν μπορεί να φυλακιστεί.

Ξεγλιστρά από τους ορισμούς, από τις βεβαιότητες, από τις λέξεις.

Είναι γέλιο που ακούγεται πριν φανεί το πρόσωπο.

Είναι άρωμα γιασεμιού σε δρόμο άδειο.

Είναι φως που ταξιδεύει από μακρινό άστρο και φτάνει σε εμάς όταν το άστρο έχει ήδη αλλάξει.

Ίσως γι' αυτό οι ποιητές έγραψαν τόσα βιβλία και οι φιλόσοφοι τόσες θεωρίες. Όχι για να εξηγήσουν τη γυναίκα, αλλά για να περισώσουν κάτι από την έκπληξη της συνάντησης.

Και αν υπάρχει μια σοφία που μας διδάσκει η γυναικεία παρουσία, είναι ότι ο κόσμος δεν συγκρατείται από τη δύναμη αλλά από τη χάρη· όχι από όσα επιβάλλονται, αλλά από όσα ελκύουν.

Έτσι η γυναίκα περνά μέσα από την ιστορία όπως περνά η σελήνη πάνω από τη θάλασσα.

Δεν μετακινεί τα βουνά.

Κι όμως, χωρίς αυτήν, ακόμη και τα βουνά θα ξεχνούσαν γιατί υψώθηκαν.