Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα της Πανσελήνου.

Η Πανσέληνος δεν έχει βάρος.

Κι όμως, υπάρχουν νύχτες που πέφτει πάνω στους ώμους των ανθρώπων σαν βουνό.

Ανεβαίνει αργά από τη θάλασσα, λευκή σαν ξεχασμένο γράμμα, και φωτίζει όσα την ημέρα κατορθώνουμε να κρύβουμε: τις μικρές νοσταλγίες, τα ανεκπλήρωτα ταξίδια, τα πρόσωπα που χάθηκαν πίσω από μια στροφή του χρόνου.

Τότε καταλαβαίνει κανείς το παράδοξο.

Δεν είναι τα βαριά πράγματα που μας λυγίζουν.

Είναι τα ελαφριά.

Ένα άρωμα λεμονιού στον νυχτερινό αέρα.

Ένα τραγούδι από μακρινό μπαλκόνι.

Η ασημένια γραμμή που αφήνει το φεγγάρι στη θάλασσα.

Η Πανσέληνος δεν ζητά τίποτα.

Δεν υπόσχεται σωτηρία ούτε αθανασία.

Απλώς φωτίζει τον κόσμο τόσο όμορφα, ώστε για μια στιγμή να μοιάζει αδύνατο πως όλα αυτά είναι περαστικά.

Και ίσως αυτή να είναι η αβάσταχτη ελαφρότητά της.

Όχι ότι αιωρείται στον ουρανό χωρίς βάρος,

αλλά ότι μας θυμίζει πως και η ζωή η ίδια είναι ένα φως πάνω στο νερό·

ένα λαμπύρισμα που τρέμει, χορεύει και χάνεται,

ενώ η θάλασσα συνεχίζει να το θυμάται.