«Η Υπογράμμιση του Κόσμου.»

 

Στη Δύση, εκεί όπου ο ήλιος δεν πέφτει απλώς- αλλά βυθίζεται σαν σκέψη που κουράστηκε να εξηγεί τον εαυτό της -υπάρχει ένας κόλπος που μοιάζει με ημιτελή πρόταση.

Η Νάπολη δεν κοιμάται ποτέ πραγματικά. Απλώς αλλάζει όνειρα. Άλλοτε ονειρεύεται τραγούδια, άλλοτε απλωμένες μπουγάδες ανάμεσα σε κρυφές προσευχές, κι άλλοτε έναν έρωτα που δεν έμαθε ποτέ να ζητά άδεια.

Πάνω από αυτή τη διαρκή αϋπνία, ο Βεζούβιος στέκει σαν παλιός συγγραφέας που έχει ήδη γράψει το τέλος, αλλά συνεχίζει να το διορθώνει. Δεν είναι απειλή. Είναι μνήμη που ανασαίνει. Κάθε τόσο κάνει πως βήχει στάχτη, σαν να θυμάται κάτι που δεν ειπώθηκε σωστά.

Κάποτε, λένε, η Δύση αποφάσισε να γίνει παραμύθι.

Όχι ιστορία -αυτά είναι για τους ανθρώπους που θέλουν να ελέγχουν τον χρόνο. Παραμύθι: δηλαδή κάτι που δεν αποδεικνύεται, αλλά επιμένει.

Ένας ταξιδιώτης, χωρίς όνομα γιατί τα ονόματα βαραίνουν στα όνειρα, έφτασε στη Νάπολη ψάχνοντας το σημείο όπου η πραγματικότητα “σπάει”. Τον είχαν προειδοποιήσει:

«Εκεί ο χρόνος δεν κυλά. Σταλάζει».

Το βράδυ ανέβηκε ως τα μισά του Βεζούβιου. Όχι για να δει τη λάβα -αλλά για να ακούσει τι λέει η σιωπή όταν δεν φοβάται πια.

Κι εκεί κατάλαβε:

Η πόλη δεν φοβάται το ηφαίστειο.

Το ηφαίστειο φοβάται τη μνήμη της πόλης.

Γιατί η Νάπολη θυμάται τα πάντα, ακόμη κι όσα δεν συνέβησαν. Θυμάται τους ανθρώπους πριν γεννηθούν και μετά τον θάνατό τους, σαν να είναι το ίδιο ατελές σχέδιο.

Ο Βεζούβιος τότε, λένε, μίλησε -όχι με έκρηξη, αλλά με εκείνη τη βαθιά, σχεδόν ντροπαλή φωνή των πραγμάτων που ξέρουν ότι δεν θα γίνουν ποτέ κατανοητά:

«Δεν είμαι καταστροφή. Είμαι η υπογράμμιση κάτω από το όνομα του κόσμου».

Και η Δύση, κουρασμένη από την ίδια της τη λάμψη, έγειρε λίγο πιο κοντά στη σκιά της.

Εκεί γεννήθηκε το παραμύθι:

όχι για να εξηγηθεί η λάβα,

αλλά για να γίνει η σιωπή της κατοικήσιμη.