Το ζευγάρι της Πομπηίας.

Στο τελευταίο τους βράδυ στην Πομπηία

δεν έκαναν τίποτε ηρωικό.

Δεν έτρεξαν προς τους ναούς,

ούτε ύψωσαν τα χέρια στους θεούς.

Έμειναν ο ένας δίπλα στον άλλον,

σαν να μπορούσε το σώμα

να προστατεύσει το σώμα

από τη φωτιά του Βεζούβιος.

Εκείνη ίσως είπε κάτι ασήμαντο-

πως ξέχασαν ανοιχτό το παράθυρο,

πως το κρασί μύριζε παράξενα εκείνο το βράδυ,

πως αύριο έπρεπε να αγοράσουν ψωμί.

Κι εκείνος,

με τη σοφία που αποκτούν οι άνθρωποι

μόνο όταν τελειώνουν όλα,

δεν απάντησε.

Την κράτησε μόνο.

Αιώνες μετά,

οι αρχαιολόγοι βρήκαν δυο σκιές ενωμένες μέσα στη στάχτη.

Όχι βασιλιάδες.

Όχι ήρωες.

Μονάχα δυο ανθρώπους

που απέδειξαν πως όταν ο κόσμος καταρρέει,

ο έρωτας δεν σώζει κανέναν-

αλλά κάνει την καταστροφή

να μοιάζει λιγότερο έρημη.