Ο δρόμος με τα κυπαρίσσια.

Ο δρόμος με τα κυπαρίσσια που οδηγούσε από την Πομπηία προς το Ερκολάνο είχε κάτι ύποπτα ερωτικό. Όχι με τον προβλέψιμο τρόπο των καρτ ποστάλ· όχι.

Ήταν ερωτικός όπως ένα ποτήρι κόκκινο κρασί στις τρεις το μεσημέρι ή όπως ένα κουμπί που μένει επίτηδες ανοιχτό σε λινό ιταλικό πουκάμισο.

Τα κυπαρίσσια στέκονταν στις άκρες του δρόμου σαν ψηλοί, αδύνατοι άγιοι που εγκατέλειψαν τη θρησκεία για χάρη της αισθητικής. Έμοιαζαν να ψιθυρίζουν: «Η ζωή είναι πολύ μικρή για ίσιες γραμμές και λογικές αποφάσεις.»

Και ο δρόμος… α, ο δρόμος δεν πήγαινε απλώς κάπου.

Σαγήνευε.

Έστριβε νωχελικά ανάμεσα σε αμπέλια φυτρωμένα πάνω σε αρχαία στάχτη, περνούσε δίπλα από μπαλκόνια με απλωμένα σεντόνια που ανέμιζαν σαν λευκές σημαίες ερωτικής παράδοσης, κι ύστερα ξανάνοιγε μπροστά στον κόλπο με εκείνη τη ναπολιτάνικη αυτοπεποίθηση που λέει: «Ναι, ξέρω ότι είμαι όμορφος. Και λοιπόν;»

Ο Βεζούβιος στο βάθος κάπνιζε σχεδόν ανεπαίσθητα σαν ηλικιωμένος μάγος μετά το δείπνο. Δεν έμοιαζε απειλητικός. Έμοιαζε με κάποιον που είχε καταλάβει ότι η καταστροφή και η γονιμότητα είναι συγκάτοικοι στο ίδιο σώμα.

Μια βέσπα πέρασε βουίζοντας.

Μια γυναίκα γέλασε από ένα παράθυρο.

Κάποιος πούλαγε ροδάκινα στην άκρη του δρόμου, κι αυτά τα ροδάκινα είχαν το χρώμα που έχουν μόνο τα πράγματα που μεγάλωσαν σε ηφαιστειακή γη και σε χώρα που παίρνει στα σοβαρά το φλερτ.

Κι όσο προχωρούσε ο δρόμος κάτω από τα κυπαρίσσια, τόσο καταλάβαινες ότι οι Ιταλοί δεν φυτεύουν αυτά τα δέντρα για να θυμίζουν τον θάνατο. Όχι σαν τους Έλληνες που τα φυτεύουν σε νεκροταφεία. Οι Ιταλοί τα φυτεύουν για να κάνουν τη διαδρομή προς τη ζωή πιο κομψή.