Το πρόσωπο του Θανάτου.

Στα πρόσωπα των νεκρών της Πομπηίας δεν υπάρχει αφήγηση· υπάρχει αποτύπωση. 

Ο φόβος του επικείμενου θανάτου δεν είναι πια συναίσθημα που περιγράφεται, αλλά μορφή που έχει σταθεροποιηθεί μέσα στη στάχτη. Σαν η στιγμή να πάγωσε ακριβώς όταν το σώμα κατάλαβε ότι δεν έχει άλλο χρόνο.

Τα στόματα μισάνοιχτα -όχι για να φωνάξουν μόνο, αλλά γιατί η αναπνοή έγινε ξαφνικά κάτι ξένο. Τα μάτια ανοιχτά όχι προς κάτι συγκεκριμένο, αλλά προς το “μετά” που δεν υπάρχει πια ως δυνατότητα. Εκεί όπου η συνείδηση συναντά το όριό της χωρίς διαπραγμάτευση.

Και ο τρόμος της καταστροφής δεν μοιάζει με πανικό όπως τον φανταζόμαστε εκ των υστέρων. Είναι πιο σιωπηλός. Είναι η στιγμή που το σώμα προηγείται της σκέψης και ξέρει ήδη αυτό που το μυαλό αρνείται να ολοκληρώσει: ότι ο κόσμος δεν θα συνεχίσει με τον ίδιο τρόπο.

Κι όμως, μέσα σε αυτά τα παγωμένα πρόσωπα, υπάρχει κάτι παράξενα ανθρώπινο: η τελευταία στιγμή όπου η ζωή εξακολουθεί να προσπαθεί να καταλάβει τον εαυτό της, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει χρόνος για κατανόηση.