Ανώνυμη γυναίκα της Πομπηίας.

Σήμερα χαρακτηρίζεται "Ανώνυμη".

Στην Πομπηία όμως ήταν μια Γυναίκα.

Πιθανώς μια μάνα,

που φύσηξε στάχτη από το πρόσωπο του παιδιού της

και με λυγμό ψιθύρισε πως «ο κόσμος τελειώνει πάντα υπερβολικά γρήγορα»,

λίγο πριν ξεψυχήσει.

Ίσως μια ερωμένη

που περίμενε σ’ ένα στενό

μυρίζοντας κρασί, ιδρώτα και θάλασσα,

ενώ ο Βεζούβιος

έβραζε σαν θυμός θεού.

Ίσως μια πόρνη,

μια ποιήτρια χωρίς χαρτί,

μια σκλάβα που ήξερε απέξω

το σώμα των άλλων

και καθόλου το δικό της μέλλον.

Τώρα είναι μόνο γύψος.

Ένα αποτύπωμα κενού.

Η στάχτη κράτησε το περίγραμμα

εκεί όπου η ζωή έφυγε βιαστικά.

Κι όμως-

κάποτε γελούσε.

Κάποτε είχε όνομα.

Κάποτε κάποιος την φώναζε μέσα στη νύχτα

όχι «ανώνυμη»,

αλλά αγαπημένη.