Πώς φαίνεται ένα ηφαίστειο από ψηλά.

 

Από ψηλά, ένα ηφαίστειο δεν μοιάζει με βουνό.

Μοιάζει με πληγή που έμαθε να αναπνέει.

Ο Κώστας το κατάλαβε αυτό καθώς το αεροπλάνο έγερνε πάνω από τον κόλπο της Νάπολης. Οι επιβάτες κοιτούσαν αφηρημένα τις ζώνες τους, τα κινητά τους, τις μικρές οθόνες με τους χάρτες πτήσης. Εκείνος όμως είχε κολλήσει στο παράθυρο σαν παιδί που βλέπει για πρώτη φορά τη θάλασσα.

Ο Βεζούβιος στεκόταν κάτω απ’ τα σύννεφα σαν μαύρη ίριδα ματιού. Ο κρατήρας του δεν ήταν απλώς μια τρύπα· ήταν ένα στόμα που κάποτε μίλησε πολύ δυνατά και τώρα είχε κουραστεί να εξηγεί τον εαυτό του.

Η αεροσυνοδός πέρασε δίπλα του.

— Όμορφη θέα, έτσι;

— Όχι, είπε εκείνος. Ειλικρινής.

Η αεροσυνοδός χαμογέλασε αμήχανα και συνέχισε.

Ο Κώστας πάντα πίστευε πως οι άνθρωποι μοιάζουν με ηφαίστεια. Οι περισσότεροι φαίνονται ήρεμοι από μακριά. Καταπράσινοι, σχεδόν τουριστικοί. Χτίζουν σπίτια πάνω τους, ανοίγουν καφέ, ερωτεύονται στις πλαγιές τους. Κανείς δεν σκέφτεται τη λάβα όταν ανθίζουν λεμονιές.

Μέχρι που κάτι σπάει.

Ένας έρωτας.

Μια λέξη.

Ένα βλέμμα σ’ έναν σταθμό.

Μια επιστροφή που άργησε δέκα χρόνια.

Τότε ανοίγει η γη.

Το αεροπλάνο χαμήλωσε λίγο ακόμα. Ο κρατήρας μεγάλωσε στο παράθυρο. Από εκεί πάνω έμοιαζε σχεδόν ανθρώπινος -σαν καρδιά μετά από εγχείρηση.

Θυμήθηκε την Εύα.

Εκείνη έλεγε πως οι άνθρωποι ερωτεύονται λάθος, επειδή ψάχνουν καταφύγιο αντί για έκρηξη.

«Το ασφαλές», έλεγε, «είναι καλό για πολυκατοικίες. Όχι για ψυχές.»

Κι ύστερα εξαφανίστηκε όπως εξαφανίζονται οι πόλεις στις εκρήξεις: όχι αμέσως, αλλά κάτω από στρώματα σιωπής.

Ο κυβερνήτης ανακοίνωσε προσγείωση. Οι επιβάτες ίσιωσαν πλάτες, μάζεψαν ακουστικά, φόρεσαν ξανά τις κοινωνικές τους εκφράσεις.

Μόνο ο Κώστας έμεινε να κοιτάζει το ηφαίστειο.

Για μια στιγμή του φάνηκε πως ο κρατήρας τον κοιτούσε πίσω.

Και τότε κατάλαβε κάτι τρομακτικό:

Από ψηλά, τα ηφαίστεια δεν φαίνονται επικίνδυνα.

Φαίνονται ήσυχα.

Ακριβώς όπως οι άνθρωποι λίγο πριν ερωτευτούν.