Ναπολιτάνικη κουζίνα.

Η Νάπολη δεν είναι απλώς μια πόλη που τρώει· είναι μια πόλη που μαγειρεύει σαν να αφηγείται μύθο.

Εκεί το φαγητό δεν γεννήθηκε από πολυτέλεια αλλά από ηφαίστειο, θάλασσα και φτώχεια που έγινε αισθητική.

Η πίτσα της δεν είναι απλώς πίτσα. Η Pizza Napoletana μοιάζει με μικρό ηλιακό δίσκο: ζύμη που ανασαίνει, ντομάτα που θυμίζει καλοκαίρι πάνω σε πέτρα, βασιλικός που μυρίζει αυλές με απλωμένα ρούχα.

Κι από πάνω, η σκιά του Βεζούβιος -σαν να καπνίζει ακόμη κάτω από το τυρί.

Η ναπολιτάνικη κουζίνα έχει κάτι θεατρικό.

Το ragù βράζει ώρες σαν οικογενειακή τραγωδία.

Τα ζυμαρικά με αχιβάδες μυρίζουν λιμάνι και αρμύρα.

Ο espresso πίνεται γρήγορα, σαν εξομολόγηση πριν χαθείς στα στενά.

Και τα γλυκά της πόλης μοιάζουν με μπαρόκ αρχιτεκτονική που τρώγεται:

Sfogliatella με φύλλα σαν κυματισμούς θάλασσας,

Babà ποτισμένο με ρούμι σαν μεθυσμένο ποίημα.

Η Νάπολη μαγειρεύει όπως τραγουδά:

δυνατά, υπερβολικά, ερωτικά.

Σαν να ξέρει ότι κάθε γεύμα μπορεί να είναι το τελευταίο πριν ξυπνήσει το ηφαίστειο.