Η Φιλοσοφία του Καφενέ.

 

Ο καφενές υπήρξε πάντοτε το άτυπο πανεπιστήμιο των ανθρώπων.

Εκεί όπου ο εργάτης, συναντούσε τον ποιητή,

ο άνεργος, τον πολιτικό,

ο γέρος, τον νεαρό που ακόμα πίστευε πως θα αλλάξει τον κόσμο.

Στον καφενέ δεν χρειάζονται αξιώματα.

Ένα τραπέζι, δύο καρέκλες κι ένας καφές αρκούν για να γεννηθεί μια κοσμοθεωρία.

Οι μεγάλες αλήθειες συχνά ειπώθηκαν με θόρυβο από τάβλι,

ανάμεσα σε καπνούς, φωνές και κουταλάκια που χτυπούσαν το γυαλί.

Η φιλοσοφία του καφενέ δεν είναι συστηματική·

είναι βιωματική.

Δεν γεννιέται από βιβλιοθήκες αλλά από ήττες, μεροκάματα, έρωτες και πολιτικές διαψεύσεις.

Είναι η σοφία του ανθρώπου που δεν διάβασε ίσως ποτέ Πλάτων,

μα κατάλαβε μόνος του τι σημαίνει χρόνος, φθορά και μοναξιά.

Στον καφενέ ο χρόνος κυλά αλλιώς.

Οι ώρες δεν μετριούνται·

λιμνάζουν.

Κι εκεί, μέσα σε αυτή τη μικρή αναστολή της ζωής,

ο άνθρωπος αποκτά το θάρρος να πει πράγματα που αλλού θα σώπαινε.

Γιατί ο καφενές είναι κάτι περισσότερο από χώρος·

είναι μια δημοκρατία της καθημερινότητας.

Ένα καταφύγιο όπου ακόμα και ο πιο ασήμαντος άνθρωπος

μπορεί για λίγα λεπτά να αισθανθεί φιλόσοφος,

ιστορικός, ποιητής ή προφήτης.

Και ίσως αυτή να είναι η βαθύτερη φιλοσοφία του καφενέ:

πως οι άνθρωποι δεν συναντιούνται μόνο για να πιουν καφέ,

αλλά για να μοιραστούν το βάρος του κόσμου

λίγο πριν νυχτώσει.