.jpg)
Εκείνος ήταν πενήντα plus.
Εκείνη δεν είχε πατήσει τα τριάντα.
Συναντήθηκαν τυχαία σε ένα μικρό βιβλιοπωλείο στην Αθήνα, ένα απόγευμα που μύριζε βροχή και καμένο καφέ. Εκείνη κρατούσε ένα βιβλίο ποίησης· εκείνος προσποιήθηκε πως κοιτούσε τα διπλανά ράφια μόνο και μόνο για να ακούει τη φωνή της καθώς διάβαζε χαμηλόφωνα έναν στίχο.
Ο Κ. είχε μάθει να κρύβει τη μοναξιά του πίσω από την ωριμότητα. Είχε μια ζωή τακτοποιημένη, σχεδόν ήσυχη- σαν σπίτι όπου όλα βρίσκονται στη θέση τους, αλλά κανείς δεν κατοικεί πραγματικά μέσα.
Η Μ. ήταν ακόμη γεμάτη από εκείνη τη νεανική αταξία της ψυχής. Γελούσε δυνατά, άλλαζε γνώμη εύκολα, ερωτευόταν τις λεπτομέρειες του κόσμου: τα παλιά τραμ, τα βρεγμένα πεζοδρόμια, τους ανθρώπους που κοιτούν τον ουρανό χωρίς λόγο.
Στην αρχή τον φώναζε πειραχτικά «κύριε Κ.».
«Με κάνεις να νιώθω γέρος», της είπε ένα βράδυ.
«Όχι», απάντησε. «Σε κάνω να νιώθεις πως κάποιος σε προσέχει.»
Εκείνος φοβόταν περισσότερο από εκείνη.
Όχι τα σχόλια.
Ούτε τα βλέμματα.
Αλλά εκείνη τη λεπτή, σχεδόν αόρατη ανασφάλεια του χρόνου.
Φοβόταν πως κάποια μέρα θα ξυπνούσε και θα καταλάβαινε ότι της στέρησε τη νιότη της. Πως θα ήθελε ανθρώπους πιο κοντά στην ηλικία της, πιο ανέμελους, πιο γρήγορους, πιο νέους.
Όμως η Μ. δεν ερωτεύτηκε την ηλικία του.
Ερωτεύτηκε την ηρεμία του.
Τον τρόπο που άκουγε χωρίς να διακόπτει.
Τον τρόπο που της άνοιγε την πόρτα χωρίς επιτήδευση.
Τη σιωπή του όταν εκείνη θύμωνε.
Το βλέμμα του όταν νόμιζε πως δεν τον κοιτάζει.
Μια Άνοιξη ταξίδεψαν στην Ρώμη.
Καθισμένοι ένα βράδυ δίπλα στις όχθες του Τίβερη, εκείνη τον ρώτησε:
«Αν είχαμε γνωριστεί νωρίτερα, λες να είχαμε αγαπηθεί περισσότερο;»
Ο Κ. χαμογέλασε κουρασμένα.
«Όχι», είπε.
«Οι άνθρωποι συναντιούνται μόνο όταν είναι έτοιμοι να αντέξουν ο ένας τον άλλον.»
Η Μ. ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο του.
Και για πρώτη φορά εκείνος κατάλαβε κάτι που τα χρόνια δεν του είχαν μάθει ποτέ:
Πως μερικές φορές ο νεότερος άνθρωπος στη σχέση είναι εκείνος που σε κάνει να νιώθεις πιο ασφαλής απέναντι στον χρόνο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου