«Απόγευμα απέναντι σε σβηστό ηφαίστειο.»

Το απόγευμα δεν είναι ώρα· είναι υποχώρηση του φωτός,

σαν να κουράστηκε ο ήλιος να θυμάται τα πάντα.

Το ηφαίστειο σβηστό,

σαν μνήμη που δεν αποφάσισε αν ήταν φωτιά ή όνειρο.

Η θάλασσα γαλήνια,

όχι από ειρήνη, αλλά από υπομονή.

Οι σκιές μακραίνουν, όχι για να κρύψουν,

αλλά για να εξηγήσουν αλλιώς τα πράγματα.

Κάτω από το έδαφος κάτι επιμένει να ανασαίνει,

σαν σκέψη που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ σε λέξη,

σαν ρωγμή που έμαθε να περιμένει.

Και ο ορίζοντας μένει ακίνητος,

χωρίς να διαλέγει πλευρά:

ούτε στάχτη ούτε αφρός-

μόνο μια σιωπή που θυμάται.