Η Αισθητική των Δρόμων.

Οι δρόμοι δεν είναι φτιαγμένοι για να ενώνουν τόπους.

Αυτό είναι το πρόσχημά τους.

Στην πραγματικότητα, οι δρόμοι υπάρχουν για να ενώνουν ιστορίες.

Ένα απόγευμα, καθώς ο ήλιος έγερνε πάνω στις προσόψεις των σπιτιών, ένας δρόμος άρχισε να μοιάζει με κινηματογραφικό φιλμ. Οι σκιές έγιναν καρέ. Τα παράθυρα έγιναν πλάνα. Οι περαστικοί μετατράπηκαν σε ηθοποιούς χωρίς σενάριο.

Κάπου στο βάθος, θα μπορούσε να εμφανιστεί ο Φεντερίκο Φελίνι  με το καπέλο του, να κοιτάξει τη σκηνή και να χαμογελάσει.

Γιατί οι δρόμοι αγαπούν τον κινηματογράφο.

Και ο κινηματογράφος αγαπά τους δρόμους.

Στους δρόμους γεννιούνται οι τυχαίες συναντήσεις, οι μεγάλες αναχωρήσεις, οι επιστροφές που κανείς δεν περίμενε. Εκεί περπατούν οι ονειροπόλοι, οι ερωτευμένοι, οι μοναχικοί και οι πλανόδιοι φιλόσοφοι.

Ο Φελίνι το γνώριζε καλά.

Στις ταινίες του οι δρόμοι δεν ήταν διαδρομές. Ήταν χαρακτήρες. Είχαν μνήμη, χιούμορ, μελαγχολία και επιθυμίες. Ήταν σκηνές όπου το πραγματικό συναντούσε το ονειρικό και κανείς δεν μπορούσε να ξεχωρίσει πού τελείωνε το ένα και πού άρχιζε το άλλο.

Καθώς βράδιαζε, τα φώτα των καταστημάτων άναβαν ένα ένα.

Ο δρόμος μεταμορφωνόταν σε αίθουσα προβολής.

Οι βιτρίνες έγιναν οθόνες.

Τα μπαλκόνια θεωρεία.

Τα φανάρια προβολείς.

Και οι άνθρωποι συνέχισαν να περπατούν μέσα στην ταινία τους χωρίς να γνωρίζουν ότι πρωταγωνιστούν.

Ίσως αυτή να είναι η αισθητική των δρόμων:

όχι η άσφαλτος, ούτε τα κτίρια, ούτε οι πινακίδες.

Αλλά η αίσθηση ότι κάθε δρόμος κρύβει μια ταινία που δεν έχει ακόμη γυριστεί.

Μια ταινία όπου ο χρόνος είναι σκηνοθέτης, ο ήλιος διευθυντής φωτογραφίας και η ζωή αυτοσχεδιάζει τους διαλόγους.

Και όταν πέφτει η νύχτα, ο δρόμος αδειάζει όπως αδειάζει μια κινηματογραφική αίθουσα μετά το τέλος της προβολής.

Μόνο που εδώ δεν εμφανίζεται ποτέ η λέξη «Τέλος».

Ο δρόμος περιμένει την επόμενη σκηνή. Τον επόμενο περαστικό. Το επόμενο όνειρο.

Γιατί οι δρόμοι, όπως ο κινηματογράφος, δεν σταματούν ποτέ να αφηγούνται.