«Παπαρούνες του Ανέμου.»

Οι γυναίκες μοιάζουν με παπαρούνες·

δεν ανθίζουν για πολύ,

μα όταν ανθίζουν

ολόκληρος ο κόσμος αλλάζει χρώμα.

Κρύβουν φωτιά

μέσα σε πέταλα λεπτά,

κι έναν άνεμο παλιό

μέσα στα μαλλιά τους.

Άλλες γεννιούνται σε κήπους,

άλλες στις άκρες των δρόμων,

εκεί όπου η σκόνη

συναντά την Άνοιξη.

Και όπως οι παπαρούνες

δεν ζητούν άδεια από τη γη

για να ανθίσουν,

έτσι κι εκείνες

μαθαίνουν να υπάρχoυν

ακόμη και μέσα στις πιο άνυδρες εποχές.

Μα το βράδυ,

όταν χαμηλώνει το φως,

οι παπαρούνες κλείνουν σιγά τα πέταλά τους

σαν γυναίκες που κουράστηκαν

να εξηγούν την ομορφιά τους

σε έναν κόσμο που κοιτά

μα δεν βλέπει.