Η Ψυχολογία του Ουράνιου Τόξου.

 

Το ουράνιο τόξο δεν είναι μόνο ένα φυσικό φαινόμενο· είναι η στιγμή που το φως θυμάται πως κάποτε ήταν πολλά πράγματα μαζί.

Ίσως γι’ αυτό συγκινεί τόσο βαθιά τον άνθρωπο. Γιατί μέσα του κουβαλά μια υπόσχεση συμφιλίωσης:

της βροχής με τον ήλιο,

της θλίψης με την ελπίδα,

του τέλους με την αρχή.

Η ψυχολογία του ουράνιου τόξου είναι η ψυχολογία της μετάβασης.

Δεν εμφανίζεται ποτέ σε καθαρό ουρανό·

χρειάζεται πρώτα η καταιγίδα.

Σαν να λέει πως η ομορφιά δεν γεννιέται παρά μόνο όταν το φως περάσει μέσα από το τραύμα.

Κάθε χρώμα του μοιάζει με διαφορετική ανθρώπινη διάθεση:

το κόκκινο της επιθυμίας,

το πορτοκαλί της μνήμης,

το κίτρινο της παιδικότητας,

το πράσινο της γαλήνης,

το μπλε της σκέψης,

το μωβ της σιωπής.

Κι όμως, από μακριά, όλα ενώνονται σε ένα μόνο τόξο-

όπως και ο άνθρωπος:

μια ύπαρξη φτιαγμένη από αντιφάσεις που προσπαθούν να συνυπάρξουν χωρίς να αλληλοσβηστούν.

Το ουράνιο τόξο δεν κρατά πολύ.

Ίσως γι’  το θυμόμαστε περισσότερο από τον ίδιο τον ουρανό.

Η ψυχή αγαπά ό,τι χάνεται γρήγορα·

γιατί εκεί μέσα αναγνωρίζει τη δική της φύση.

Και ίσως τελικά η βαθύτερη ψυχολογία του ουράνιου τόξου να είναι αυτή:

πως ακόμη και μετά την άγρια καταιγίδα και την πιο σκοτεινή βροχή,

το φως δεν πεθαίνει-

απλώς διασπάται για λίγο,

ώστε να μπορέσουμε να το δούμε καλύτερα.