Η Ψυχολογία της Ομορφιάς.

 

Η ομορφιά δεν κατοικεί μόνο στο πρόσωπο·

κατοικεί στον τρόπο που το βλέμμα συναντά τον κόσμο.

Η ψυχολογία της ομορφιάς αρχίζει από μια παράδοξη αλήθεια: οι άνθρωποι δεν ερωτεύονται απλώς μορφές, αλλά αισθήματα που γεννούν οι μορφές μέσα τους. Ένα πρόσωπο γίνεται όμορφο όταν συνδέεται με τρυφερότητα, ασφάλεια, μνήμη, επιθυμία, ή με εκείνη τη σπάνια αίσθηση ότι κάποιος μας βλέπει πραγματικά.

Η ομορφιά έχει δύναμη σχεδόν βιολογική. Ένα χαμόγελο μπορεί να ηρεμήσει τον εγκέφαλο, ένα βλέμμα να επιταχύνει την καρδιά, μια συμμετρία να γεννήσει εμπιστοσύνη πριν ακόμη υπάρξουν λέξεις. Μα η ανθρώπινη ψυχή σπάνια μένει στη γεωμετρία. Γιατί η αληθινή γοητεία γεννιέται συχνά από τις ατέλειες: από μια ουλή, μια βραχνή φωνή, ένα κουρασμένο βλέμμα, ή από εκείνη τη μελαγχολία που κάνει κάποιον να μοιάζει βαθύτερος από την εικόνα του.

Υπάρχουν άνθρωποι αντικειμενικά όμορφοι που δεν αγαπήθηκαν ποτέ πραγματικά, και άλλοι που έλαμπαν χωρίς να πλησιάζουν κανένα ιδανικό. Διότι η ψυχολογία της ομορφιάς είναι δεμένη με την επιθυμία της προβολής: βλέπουμε στους άλλους όχι μόνο αυτό που είναι, αλλά κι αυτό που λείπει από εμάς.

Η κοινωνία όμως συχνά μετατρέπει την ομορφιά σε εξουσία. Το σώμα γίνεται προϊόν, το πρόσωπο διαφήμιση, και η νεότητα σχεδόν ηθική υποχρέωση. Έτσι πολλοί άνθρωποι μαθαίνουν να μισούν τον καθρέφτη τους, όχι επειδή είναι άσχημοι, αλλά επειδή έμαθαν να συγκρίνουν την ύπαρξή τους με εικόνες χωρίς ψυχή.

Κι όμως, η πιο βαθιά μορφή ομορφιάς δεν είναι η τελειότητα, αλλά η παρουσία. Ένας άνθρωπος που γελά αληθινά, που κινείται χωρίς φόβο, που κοιτά χωρίς υπολογισμό, συχνά γίνεται πιο φωτεινός από κάθε συμμετρικό πρόσωπο.

Ίσως τελικά η ομορφιά να είναι μια ψυχολογική συμφωνία ανάμεσα στο βλέμμα και στη λαχτάρα. Δεν είναι μόνο αυτό που βλέπουμε, αλλά αυτό που ελπίζουμε να αγγίξουμε μέσα από αυτό.

Και γι’ αυτό η ομορφιά πονά τόσο: επειδή μας θυμίζει, έστω για μια στιγμή, την πιθανότητα της πληρότητας μέσα σε έναν ατελή κόσμο.