Η Ψυχολογία του Σώματος.

Το σώμα θυμάται πριν ακόμη θυμηθεί ο νους.

Ένας άνθρωπος μπορεί να πει «είμαι καλά», κι όμως τα χέρια του να τρέμουν, οι ώμοι του να βαραίνουν, το βλέμμα του να αποφεύγει το φως. Το σώμα μιλά μια γλώσσα αρχαιότερη από τις λέξεις· μια γλώσσα από παύσεις, σφιξίματα, αναπνοές και ουλές.

Η ψυχολογία του σώματος δεν αφορά μόνο τη βιολογία, αλλά τον τρόπο με τον οποίο η ψυχή κατοικεί τη σάρκα. Ο φόβος γίνεται κόμπος στο στομάχι. Η θλίψη καμπουριάζει την πλάτη. Η επιθυμία αλλάζει τον ρυθμό της καρδιάς. Και η μοναξιά κάνει το σώμα να κρυώνει, ακόμη κι όταν είναι καλοκαίρι.

Ο άνθρωπος δεν σκέφτεται μόνο με τον εγκέφαλο· σκέφτεται με τη στάση του, με την απόσταση που κρατά, με την ένταση των μυών του, με το πόσο αντέχει ένα άγγιγμα ή το αποφεύγει. Κάθε εμπειρία αφήνει πάνω μας ένα αόρατο αποτύπωμα, σαν μνήμη χαραγμένη κάτω από το δέρμα.

Υπάρχουν σώματα που έμαθαν να απολογούνται. Σώματα που μικραίνουν μέσα στο δωμάτιο, που ζητούν συγγνώμη ακόμη και για την παρουσία τους. Κι υπάρχουν άλλα που κουβαλούν μέσα τους τη βεβαιότητα της αγάπης· σώματα ήρεμα, που αναπνέουν βαθιά, που δεν φοβούνται να υπάρξουν.

Ίσως τελικά η μεγαλύτερη τραγωδία να είναι ότι πολλοί άνθρωποι κατοικούν το σώμα τους σαν ξένο σπίτι. Το κρίνουν, το τιμωρούν, το συγκρίνουν, μα ξεχνούν να το ακούσουν.

Κι όμως, το σώμα είναι ο πιο πιστός μάρτυρας της ζωής μας. Δεν ξεχνά τους έρωτες, ούτε τις νύχτες αγωνίας, ούτε τα χέρια που το κράτησαν τρυφερά. Ακόμη και μετά από χρόνια, μια μυρωδιά, ένα άγγιγμα, ένας ήχος, μπορούν να ξυπνήσουν ολόκληρες εποχές μέσα στο αίμα.

Η ψυχολογία του σώματος είναι ίσως η πιο ανθρώπινη φιλοσοφία: η παραδοχή ότι η ψυχή δεν αιωρείται πάνω από τη σάρκα, αλλά ζει μέσα της -λαχανιασμένη, εύθραυστη, θνητή, και γι’ αυτό βαθιά αληθινή.