Η Ψυχολογία της Φιλοσοφίας.

Η φιλοσοφία δεν γεννήθηκε μόνο από τη σκέψη·

γεννήθηκε κι από την αγωνία.

Ο άνθρωπος δεν άρχισε να φιλοσοφεί επειδή ήθελε απλώς να εξηγήσει τον κόσμο, αλλά επειδή δεν άντεχε να ζει μέσα στο χάος του χωρίς νόημα. Κάθε φιλοσοφικό σύστημα κρύβει από πίσω του μια ψυχολογική ανάγκη:

την ανάγκη της τάξης, της παρηγοριάς, της ελευθερίας, της αθανασίας ή ακόμη και της εξέγερσης.

Ο Πλάτων ονειρεύτηκε έναν κόσμο ιδεών γιατί ο πραγματικός κόσμος ήταν φθαρτός.

Ο Νίτσε κήρυξε τον θάνατο του Θεού γιατί ασφυκτιούσε μέσα στις βεβαιότητες της εποχής του.

Ο Σοπενχάουερ είδε παντού τη βούληση και τον πόνο γιατί η ύπαρξη, στα μάτια του, ήταν μια ατέλειωτη πείνα.

Έτσι, πολλές φορές, η φιλοσοφία λειτουργεί σαν καθρέφτης της ψυχής του φιλοσόφου.

Άλλοτε σαν άμυνα απέναντι στον φόβο.

Άλλοτε σαν μηχανισμός επιβίωσης.

Κι άλλοτε σαν ένας ευγενικός τρόπος να μετατρέψεις το τραύμα σε θεωρία.

Η ψυχολογία της φιλοσοφίας βρίσκεται ακριβώς εκεί:

στο σημείο όπου η σκέψη παύει να είναι αφηρημένη και γίνεται προσωπική ανάγκη.

Γιατί ο άνθρωπος δεν φιλοσοφεί μόνο για να βρει την αλήθεια·

φιλοσοφεί για να αντέξει την αλήθεια.