Ο Κόλπος της Νάπολης.

Ο Κόλπος της Νάπολης είναι ένας από τους πιο ποιητικούς και δραματικούς τόπους της Μεσογείου. Βρίσκεται στη νότια Ιταλία, στην περιοχή της Καμπανίας, και ανοίγεται σαν ημικύκλιο προς το Τυρρηνικό Πέλαγος. Πάνω του δεσπόζει ο Βεζούβιος -το ηφαίστειο που έγινε σύμβολο ταυτόχρονα ζωής και καταστροφής. 

Στις ακτές του απλώνονται η Νάπολη, το Σορέντο, το Ποτσουόλι και αρχαίες πόλεις όπως η Πομπηία και το Ερκουλάνουμ, που θάφτηκαν από την έκρηξη του 79 μ.Χ. και διατηρήθηκαν σαν παγωμένος χρόνος κάτω από τη στάχτη. 

Στην είσοδο του κόλπου στέκονται τα νησιά Κάπρι, Ίσκια και Πρότσιντα, σαν πέτρινοι φρουροί μιας θάλασσας που πάντα έμοιαζε θεατρική. Ο τόπος αυτός υπήρξε σταυροδρόμι Ελλήνων αποίκων, Ρωμαίων αυτοκρατόρων, εμπόρων, ποιητών και θαλασσοπόρων. Η ίδια η Νάπολη προέρχεται από την αρχαιοελληνική «Νεάπολις» -νέα πόλη. 

Ο κόλπος της Νάπολης έχει κάτι το παράδοξο:

είναι πανέμορφος επειδή ακριβώς ζει κάτω από τη σκιά της καταστροφής. Ο Βεζούβιος δεν είναι απλώς ένα βουνό· είναι μια υπενθύμιση ότι η ομορφιά και η απειλή μπορούν να κατοικούν στο ίδιο τοπίο. Οι κάτοικοι συνεχίζουν να τραγουδούν, να μαγειρεύουν, να ερωτεύονται και να απλώνουν ρούχα στα μπαλκόνια, ενώ απέναντί τους στέκει ένα ενεργό ηφαίστειο.

Ίσως γι’ αυτό η Νάπολη μοιάζει περισσότερο με χαρακτήρα μυθιστορήματος παρά με πόλη.

Ένας τόπος όπου η ζωή δεν αγνοεί τον θάνατο -τον μετατρέπει σε μουσική.