Πέρασμα στον Ορίζοντα.

 

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή σαν θόρυβος·

κι άλλοι σαν ορίζοντας.

Δεν έρχονται με βεβαιότητες.

Έρχονται με εκείνη τη σιωπή που αλλάζει το χρώμα του απογεύματος,

όπως αλλάζει η θάλασσα λίγο πριν χαθεί ο ήλιος μέσα της.

Το πέρασμα στον ορίζοντα δεν είναι φυγή.

Είναι η στιγμή που κάτι απομακρύνεται τόσο,

ώστε αρχίζει να γίνεται μύθος.

Τα καράβια το ξέρουν καλά αυτό.

Όταν μικραίνουν στην άκρη του νερού,

δεν χάνονται αμέσως·

γίνονται πρώτα υπόσχεση.

Μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο «ήταν» και στο «ίσως ξαναγίνει».

Κι οι άνθρωποι μοιάζουν καμιά φορά με καράβια.

Τους κοιτάς να φεύγουν από μέσα σου αργά,

κρατώντας ακόμη λίγη μουσική, λίγη μυρωδιά, λίγη φωνή.

Μέχρι που μένει μόνο ο ορίζοντας-

εκεί όπου η μνήμη συναντά τη φαντασία.

Ίσως τελικά η ζωή να μην είναι τίποτε άλλο

από διαδοχικά περάσματα στον ορίζοντα.

Στιγμές που απομακρύνονται,

μα δεν παύουν ποτέ να φωτίζουν τη θάλασσα πίσω τους.