Το Παγκάκι του Ραβέλο.

Στο Ravello τα παγκάκια δεν είναι φτιαγμένα για ξεκούραση· είναι φτιαγμένα για να μαθαίνουν στους ανθρώπους πώς να κοιτούν.

Ένα τέτοιο παγκάκι, κάτω από μια λεμονιά και δίπλα σε μια πέτρα ζεστή από αιώνες ήλιο, έβλεπε κάθε μέρα τον ίδιο γκρεμό.

Τη θάλασσα να αλλάζει χρώματα σαν διάθεση γυναίκας·

πότε γαλάζια, πότε ασημένια, πότε σκοτεινή σαν κρασί που έμεινε μόνο του στο τραπέζι.

Οι τουρίστες κάθονταν λίγο και έφευγαν.

Έβγαζαν φωτογραφίες, γελούσαν, έλεγαν πως «εδώ είναι παράδεισος».

Μα το παγκάκι ήξερε πως ο παράδεισος δεν είναι τόπος.

Είναι διάρκεια.

Κάποτε κάθισε εκεί ένας άντρας που δεν φωτογράφισε τίποτα.

Άφησε μόνο δίπλα του ένα βιβλίο κλειστό και κοίταζε τη θάλασσα σαν να περίμενε απάντηση.

Το σούρουπο ήρθε μια γυναίκα με λευκό φόρεμα και άρωμα λεμόνι.

Δεν τον ρώτησε τίποτα.

Κάθισε δίπλα του σαν να συνέχιζε μια συζήτηση που είχε αρχίσει χρόνια πριν.

Στη Villa Cimbrone οι κήποι άκουγαν μουσικές από μακριά.

Οι νύχτες εκεί έχουν έναν παράξενο τρόπο να κάνουν τους ανθρώπους ειλικρινείς.

Ίσως επειδή το ύψος του βουνού θυμίζει πως όλα μπορούν να χαθούν.

Ίσως επειδή η θάλασσα κάτω μοιάζει με χρόνο: όμορφη, αδιάφορη και ατελείωτη.

«Τι κοιτάς;» τον ρώτησε.

«Αυτό που φεύγει», είπε.

Εκείνη χαμογέλασε.

«Τότε κοιτάς το σωστό μέρος.»

Και για λίγο δεν μίλησαν άλλο.

Μόνο τα κυπαρίσσια κουνιόνταν αργά, σαν ηλικιωμένοι που συμφωνούν χωρίς λόγια.

Το παγκάκι θυμόταν πολλά ζευγάρια.

Έρωτες που άρχισαν με ένα άγγιγμα χεριού.

Χωρισμούς που μύριζαν βροχή.

Ανθρώπους που έλεγαν «για πάντα» ενώ το φεγγάρι ήδη ετοίμαζε την εξαφάνισή τους.

Μα εκείνο το βράδυ κατάλαβε κάτι άλλο:

Πως ο έρωτας δεν νικά τον χρόνο.

Απλώς του χαρίζει, για μια στιγμή, μορφή.