Το Πεύκο του Ραβέλο.

Στο Ravello υπάρχει ένα πεύκο που μοιάζει να ξέφυγε από πίνακα ζωγραφικής. Στέκει πάνω από τη θάλασσα χαμογελαστό, λοξό σαν ηλικιωμένος Ιταλός που ξέρει περισσότερα απ’ όσα λέει.

Το πρωί τα πουλιά κάνουν πρόβες στα κλαδιά του.

Το μεσημέρι οι τουρίστες ψάχνουν τη σκιά του κρατώντας λεμονάδες και καπέλα που κινδυνεύουν κάθε στιγμή να τα πάρει ο άνεμος.

Και το βράδυ, όταν τα φώτα ανάβουν στον κόλπο, το πεύκο μοιάζει να κοιτάζει τη θάλασσα με εκείνη τη γαλήνη που έχουν μόνο όσοι δεν βιάζονται πουθενά.

Δίπλα του περνά ένας μικρός δρόμος γεμάτος γλάστρες, γιασεμιά και μυρωδιά από λεμόνι.

Μερικές φορές ακούγεται μουσική από κάποιο ανοιχτό παράθυρο της Villa Cimbrone -ένα πιάνο, ένα βιολί, ή απλώς γέλια ανθρώπων που τρώνε αργά το βράδυ.

Το πεύκο έχει δει πολλά:

έρωτες διακοπών, καλλιτέχνες που προσπαθούν να γράψουν αριστουργήματα και τελικά γράφουν μόνο καρτ ποστάλ, παιδιά που κυνηγούν σαύρες, ηλικιωμένα ζευγάρια που περπατούν σαν να γνωρίζονται από την αρχή του κόσμου.

Μα το ίδιο δείχνει πάντα ευτυχισμένο.

Ίσως επειδή έμαθε κάτι απλό:

Ότι η ζωή δεν χρειάζεται πάντα μεγάλες απαντήσεις.

Μερικές φορές αρκεί μια σκιά, λίγη θάλασσα, και ο άνεμος να περνά ανάμεσα στα κλαδιά σαν τραγούδι.