Το πραγματικό πρόσωπο της Πομπηίας.

Το πραγματικό πρόσωπο της Πομπηίας 

δεν είναι αυτοκράτορας,

ούτε στρατηγός,

ούτε καν ο ίδιος ο Βεζούβιος.

Είναι το πρόσωπο του απλού ανθρώπου

την στιγμή που κατάλαβε

πως η ιστορία δεν γράφεται μόνο με νίκες,

αλλά και με στάχτες.

Κυρίως με στάχτες.

Και στο τέλος πάντα μένουν μόνο στάχτες και τίποτα άλλο.

Η Πομπηία έγινε καθρέφτης της ανθρώπινης μοίρας.

Στους δρόμους της πάγωσαν

βήματα, επιθυμίες, έρωτες,

μικρές καθημερινές κινήσεις

που καμιά αυτοκρατορία δεν θεώρησε σημαντικές-

κι όμως αυτές επέζησαν.

Ένα πρόσωπο στραμμένο προς τον ουρανό.

Ένα άλλο χωμένο στην αγκαλιά κάποιου.

Μια μάνα που σκέπασε το παιδί της.

Ένας άνθρωπος που προσπάθησε

να προστατεύσει το πρόσωπό του

από την ίδια τη φωτιά του κόσμου.

Κι έτσι, ειρωνικά,

η Πομπηία δεν έγινε μνημείο θανάτου.

Έγινε το πιο ανθρώπινο πορτρέτο της ιστορίας:

η στιγμή όπου όλοι οι τίτλοι καίγονται

και μένει μόνο το πρόσωπο.