Η Αρχιτεκτονική της Θάλασσας.

Οι άνθρωποι λατρεύουν τα κοράλλια και τα όστρακα γιατί μοιάζουν με μνήμη της θάλασσας που έγινε αντικείμενο. Δεν είναι απλώς φυσικά πράγματα· είναι μικρές αποδείξεις ότι ο χρόνος μπορεί να πάρει σχήμα.

Τα κοράλλια θυμίζουν κρυφούς κήπους.

Έχουν μορφές σχεδόν φυτικές, ενώ είναι ζώα.

Αυτή η αμφισημία γοητεύει τον άνθρωπο από την αρχαιότητα: κάτι ανάμεσα σε πέτρα, αίμα και λουλούδι.

Το κόκκινο κοράλλι ειδικά έγινε φυλαχτό στη Μεσόγειο, γιατί μοιάζει με απολιθωμένη φωτιά του βυθού.

Τα όστρακα, πάλι, είναι η αρχιτεκτονική της επιβίωσης.

Μια μαλακή ύπαρξη χτίζει γύρω της έναν κόσμο από ασβέστιο και γεωμετρία.

Και όταν το πλάσμα φύγει, μένει το σπίτι του- άδειο αλλά όμορφο.

Ίσως γι’ αυτό συγκινούν τόσο: είναι μικρά εγκαταλελειμμένα σπίτια του ωκεανού.

Υπάρχει και κάτι βαθύτερο.

Ο άνθρωπος κουβαλά μέσα του μια αρχέγονη νοσταλγία για τη θάλασσα.

Το σώμα μας είναι αλμυρό όπως εκείνη.

Το αυτί αγαπά τον ήχο των κυμάτων όπως αγαπά τον παλμό της καρδιάς.

Κι όταν κρατάς ένα όστρακο, νιώθεις πως κρατάς ένα κομμάτι από τον πρώτο κόσμο της ζωής.

Γι’ αυτό τα κοράλλια και τα όστρακα έγιναν κόσμημα, προσευχή, φυλαχτό, ποίηση.

Είναι η στιγμή όπου η φύση κάνει γλυπτική χωρίς να γνωρίζει ότι δημιουργεί τέχνη.