.jpg)
Στην παραλία τα κοχύλια γεννιούνται από τη σιωπή. Στα μαγαζιά όμως γεννιούνται από το φως. Κρεμασμένα σε ξύλινα ράφια, μέσα σε γυάλες ή πάνω σε λευκά τραπεζομάντιλα, τα όστρακα μοιάζουν να έχουν χάσει τη θάλασσα αλλά να έχουν αποκτήσει μνήμη. Οι άνθρωποι τα αγοράζουν όχι γιατί χρειάζονται ένα κοχύλι -κανείς δεν χρειάζεται πραγματικά ένα κοχύλι -αλλά γιατί θέλουν να πάρουν μαζί τους κάτι που να αποδεικνύει πως κάποτε στάθηκαν απέναντι σε έναν ορίζοντα μεγαλύτερο από τον εαυτό τους.
Σε ένα μικρό μαγαζί κοντά στο λιμάνι της Νάπολης, μια γριά γυναίκα πουλούσε κοχύλια εδώ και σαράντα χρόνια. Δεν θυμόταν πια πόσοι τουρίστες είχαν περάσει από μπροστά της· θυμόταν όμως τα χέρια τους. Άλλοι άγγιζαν τα όστρακα βιαστικά, σαν να δοκίμαζαν φρούτα στη λαϊκή. Άλλοι τα κρατούσαν με δέος, σαν μικρά κρανία της θάλασσας.
«Αυτό ακούει ακόμα κύματα», έλεγε καμιά φορά δίνοντας ένα μεγάλο στριφτό κοχύλι σε κάποιο παιδί.
Και το παιδί το έφερνε στο αυτί του, ακούγοντας εκείνο το αιώνιο ψεύτικο κύμα που είναι ίσως πιο αληθινό από το κανονικό. Γιατί η θάλασσα μέσα στα κοχύλια δεν είναι νερό· είναι νοσταλγία.
Τα βράδια, όταν έκλεινε το μαγαζί, η γυναίκα πίστευε πως τα όστρακα μιλούσαν μεταξύ τους. Τα λευκά από το Σορρέντο είχαν έναν ξερό, ασβεστωμένο τόνο. Τα σκούρα από το Ποζίλιπο μύριζαν ακόμα ηφαίστειο. Κάποια ροζ, λεπτά σαν βλέφαρα, έμοιαζαν να ψιθυρίζουν ερωτικά μυστικά που είχε ξεχάσει η ίδια η Αφροδίτη.
Μια νύχτα μπήκε στο μαγαζί ένας άντρας που δεν ήθελε να αγοράσει τίποτα.
«Γιατί οι άνθρωποι αγαπούν τόσο τα κοχύλια;» τη ρώτησε.
Η γριά Ναπολιτάνα χαμογέλασε χωρίς δόντια.
«Για τον ίδιο λόγο που αγαπούν τα ερείπια και τα παλιά τραγούδια», είπε. «Επειδή είναι σπίτια από κάτι που έφυγε.»
Ο άντρας δεν απάντησε. Πήρε μόνο ένα μικρό όστρακο, φθαρμένο και σχεδόν σπασμένο. Το πιο φτηνό απ’ όλα.
«Αυτό γιατί;» τον ρώτησε.
Εκείνος το κοίταξε στο φως.
«Γιατί μοιάζει με καρδιά που επέζησε.»
Κι όταν αυτός έφυγε με το σπασμένο του κοχύλι, η γριά γυναίκα κατάλαβε κάτι που δεν είχε καταλάβει τόσα χρόνια: κανένα κοχύλι δεν πωλείται πραγματικά. Οι άνθρωποι αγοράζουν πάντοτε τη θάλασσα που φοβούνται ότι θα ξεχάσουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου