Η Τέχνη του να Παρατηρείς.

 

Ο εγκέφαλος δεν βλέπει τον κόσμο.

Τον ερμηνεύει.

Τα μάτια δεν είναι παράθυρα· είναι αγγελιοφόροι.

Τα αυτιά δεν ακούν μουσική· μεταφέρουν δονήσεις.

Η γλώσσα δεν γνωρίζει γεύσεις· αναγνωρίζει χημεία.

Κι όμως, από αυτές τις μικρές ηλεκτρικές μεταφράσεις, γεννιέται ολόκληρη η πραγματικότητα μας.

Οι αισθήσεις είναι οι ποιητές του σώματος.

Παίρνουν το χάος του κόσμου και το κάνουν εμπειρία.

Ένα άρωμα γίνεται ανάμνηση.

Ένα άγγιγμα γίνεται επιθυμία.

Ένα βλέμμα γίνεται ιστορία που μπορεί να μας ακολουθεί χρόνια.

Μα ο εγκέφαλος μόνος του δεν αρκεί.

Χρειάζεται έναν σκηνοθέτη.

Αυτός είναι η προσοχή.

Η προσοχή είναι το φως του νου.

Όπου πέφτει, εκεί γεννιέται η πραγματικότητα μας.

Δύο άνθρωποι μπορούν να βρίσκονται στο ίδιο δωμάτιο και να ζουν σε διαφορετικούς κόσμους, γιατί προσέχουν διαφορετικά πράγματα.

Ο ένας ακούει τη βροχή.

Ο άλλος θυμάται έναν χωρισμό.

Ο τρίτος κοιτά το κινητό του και δεν ζει τίποτα.

Ο εγκέφαλος βομβαρδίζεται συνεχώς από πληροφορίες.

Αν αντιλαμβανόταν τα πάντα ταυτόχρονα, θα κατέρρεε μέσα στον θόρυβο.

Γι’ αυτό η προσοχή λειτουργεί σαν φίλτρο επιβίωσης αλλά και σαν εργαλείο νοήματος.

Διαλέγει τι αξίζει να γίνει συνείδηση.

Και κάπου εκεί κρύβεται ένα από τα μεγαλύτερα φιλοσοφικά μυστήρια:

δεν ζούμε αυτό που υπάρχει·

ζούμε αυτό που παρατηρούμε.

Ο άνθρωπος που προσέχει μόνο τον φόβο, κατοικεί σε έναν επικίνδυνο κόσμο.

Ο άνθρωπος που προσέχει μόνο την ομορφιά, κινδυνεύει να γίνει αφελής.

Μα εκείνος που μαθαίνει να παρατηρεί βαθύτερα, αρχίζει να καταλαβαίνει πως η ζωή δεν είναι μόνο γεγονότα· είναι και ερμηνείες.

Η προσοχή είναι η κρυφή μορφή της αγάπης.

Ό,τι αγαπάμε, το παρατηρούμε περισσότερο.

Κι ό,τι παρατηρούμε περισσότερο, αρχίζει να μεγαλώνει μέσα μας.

Γι’ αυτό ένας ποιητής βλέπει σύμπαντα σε ένα παράθυρο, ενώ κάποιος άλλος βλέπει απλώς τζάμι.

Γι’ αυτό ένας ερωτευμένος θυμάται τη μυρωδιά ενός ανθρώπου για δεκαετίες.

Ο εγκέφαλος δεν κρατά τα πάντα· κρατά ό,τι φωτίστηκε από συναίσθημα και προσοχή.

Ίσως τελικά η ποιότητα της ζωής μας να μην εξαρτάται τόσο από αυτά που έχουμε, αλλά από αυτά που μπορούμε ακόμα να αισθανθούμε.

Να ακούμε πραγματικά.

Να βλέπουμε πραγματικά.

Να αγγίζουμε χωρίς βιασύνη.

Γιατί ένας άνθρωπος χωρίς προσοχή μοιάζει με ταξιδιώτη που διασχίζει τον κόσμο κοιμισμένος.

Και ίσως η πιο σπάνια μορφή νοημοσύνης να μην είναι η γνώση,

αλλά η ικανότητα να είσαι ολοκληρωτικά παρών σε μια στιγμή.