Η φιλοσοφία του γλυκού.

 

Το γλυκό δεν είναι ανάγκη·

είναι παρηγοριά.

Κανείς δεν τρώει ένα κομμάτι σοκολάτας για να επιβιώσει. Το τρώει για να θυμηθεί κάτι από την παιδική ηλικία, για να γλυκάνει μια δύσκολη μέρα ή για να δώσει στην ψυχή μια μικρή παράταση ευτυχίας.

Η φιλοσοφία του γλυκού βρίσκεται στην αντίφαση:

γνωρίζουμε πως η απόλαυση κρατά λίγο, κι όμως την αναζητούμε ξανά και ξανά. Σαν μικρή επανάσταση απέναντι στη σκληρότητα του κόσμου.

Το ψωμί χορταίνει το σώμα.

Το γλυκό χορταίνει την επιθυμία.

Ίσως γι’ αυτό οι άνθρωποι συνδέουν τα γλυκά με γιορτές, έρωτες, γενέθλια και επιστροφές. Σχεδόν ποτέ με τη μοναξιά -αν και τις πιο μοναχικές νύχτες, ένα γλυκό μπορεί να γίνει η πιο σιωπηλή μορφή συντροφιάς.

Υπάρχει επίσης κάτι βαθιά ανθρώπινο στην υπερβολή του.

Το γλυκό δεν ζητά μέτρο· ζητά παράδοση.

Να λερωθούν τα δάχτυλα με μέλι, να μείνει ζάχαρη στα χείλη, να υπάρξει για λίγο μια αίσθηση αφθονίας, ακόμη κι αν όλα γύρω μοιάζουν φτωχά.

Και ίσως τελικά η φιλοσοφία του γλυκού να είναι αυτή:

πως ο άνθρωπος δεν ζει μόνο από όσα χρειάζεται,

αλλά κι από όσα τον κάνουν, έστω για μια στιγμή, να ξεχνά ότι πικρό κατάπιε στην ζωή.