Η Φιλοσοφία του Γυναικείου Φύλου.

 

Το γυναικείο φύλο υπήρξε πάντοτε κάτι περισσότερο από βιολογία·

ήταν σύμβολο, μυστήριο, γλώσσα της φύσης και της μνήμης.

Οι πολιτισμοί το λάτρεψαν σαν θεότητα, το φοβήθηκαν σαν δύναμη και συχνά προσπάθησαν να το περιορίσουν μέσα σε λέξεις που ποτέ δεν το χωρούσαν.

Η γυναίκα δεν είναι μόνο σώμα·

είναι τρόπος να αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο.

Μια διαφορετική μορφή χρόνου.

Εκεί όπου ο άντρας συχνά θέλει να κατακτήσει,

η γυναίκα ξέρει να μεταμορφώνει.

Να κάνει το τραύμα αφήγηση,

τη σιωπή βλέμμα,

και την αναμονή υπομονή της γης.

Στη φιλοσοφία, το γυναικείο φύλο στάθηκε πολλές φορές στη σκιά,

όμως ακόμα κι εκεί επηρέαζε τα πάντα σαν αόρατη βαρύτητα.

Από τις αρχαίες θεότητες της γονιμότητας μέχρι τη Διοτίμα του Πλάτωνα,

κι από τις μάγισσες του Μεσαίωνα μέχρι τις σύγχρονες γυναίκες που διεκδικούν φωνή,

το θηλυκό στοιχείο κουβαλά μια παράξενη διπλή φύση:

τρυφερότητα και αγριότητα μαζί.

Η γυναίκα γνωρίζει το σώμα όχι σαν μηχανή αλλά σαν μνήμη.

Το αίμα, η γέννηση, η απώλεια, η επιθυμία-

όλα περνούν μέσα της σαν εποχές.

Γι’ αυτό και η σχέση της με τον κόσμο είναι συχνά πιο κυκλική,

λιγότερο στρατιωτική,

πιο κοντά στον ρυθμό της θάλασσας παρά στον ήχο των εργοστασίων.

Όμως η φιλοσοφία του γυναικείου φύλου δεν πρέπει να γίνεται φυλακή στερεοτύπων.

Δεν υπάρχει μία γυναίκα·

υπάρχουν άπειρες εκδοχές της.

Άλλες μοιάζουν με φωτιά,

άλλες με πέτρα,

άλλες με παπαρούνα που ανθίζει για λίγο και παρ’ όλα αυτά αλλάζει ολόκληρο το τοπίο.

Ίσως τελικά το γυναικείο φύλο να είναι η υπενθύμιση πως η δύναμη δεν βρίσκεται πάντα στην κυριαρχία.

Μερικές φορές βρίσκεται στην αντοχή,

στην ικανότητα να συνεχίζεις να αγαπάς έναν κόσμο που συχνά υπήρξε σκληρός μαζί σου.

Και ίσως γι’ αυτό οι γυναίκες μοιάζουν τόσο με τη θάλασσα:

ήρεμες από μακριά,

ανεξάντλητες από κοντά,

και βαθύτερες απ’ όσο επιτρέπει το βλέμμα.