Η ανάλαφρη βαρύτητα των λιμανιών...

 

Στα λιμάνια η βαρύτητα ξεχνά να είναι νόμος. Γίνεται ανάσα αλατιού, σχοινί χαλαρό, σιωπή που δένει καράβια χωρίς να τα κρατά.

Η ανάλαφρη βαρύτητα των λιμανιών...

Εκεί που η θάλασσα ακουμπά την πόλη σαν σκέψη μισοειπωμένη,

τα καράβια δεν βαραίνουν το νερό -το ερμηνεύουν.

Οι προβλήτες είναι λέξεις που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ,

ξύλο και σκουριά που θυμίζουν αγκαλιές χωρίς διάρκεια.

Οι άγκυρες δεν πέφτουν·

αναποφάσιστα ονειρεύονται βυθό.

Κι οι άνθρωποι,

περπατούν σαν να έχουν λίγο λιγότερο παρελθόν,

λίγο περισσότερο αλάτι στο βλέμμα.

Εδώ η βαρύτητα δεν τραβά προς τα κάτω.

Τραβά προς την αναχώρηση.