Η ανάλαφρη βαρύτητα της άμμου.

Στις ακτές η βαρύτητα δεν πέφτει -αιωρείται.

Η άμμος θυμάται τα βήματα σαν να ήταν σκέψεις που δεν ολοκληρώθηκαν.

Το νερό σηκώνει το βάρος του κόσμου και το κάνει αφρό,

σαν να διαγράφει την ιστορία με μια κίνηση του χεριού.

Εδώ η γη δεν τραβά προς τα κάτω·

τραβά προς τα έξω, προς το ανοιχτό,

σαν μια μυστική επιθυμία να γίνει ορίζοντας.

Και οι άνθρωποι, ελαφροί από το αλάτι,

κουβαλούν μια ανάλαφρη βαρύτητα μέσα τους-

εκείνη που κάνει το σώμα να μένει,

ενώ η ψυχή ήδη ταξιδεύει.