Η ανάλαφρη βαρύτητα του έρωτα.

 

Η θάλασσα σε πλησιάζει όπως ένα στόμα που διστάζει.

Δεν σε αγγίζει αμέσως -σε δοκιμάζει με αλάτι.

Στην ακτή, η άμμος θερμαίνεται από τα βήματά σου

και θυμάται το σώμα πριν το ξεχάσει.

Κάθε κόκκος της ένα μικρό “τώρα”

που δεν θέλει να γίνει παρελθόν.

Ο έρωτας εδώ δεν πέφτει -γλιστρά.

Από το βλέμμα στο νερό, από το νερό στο δέρμα,

σαν κύμα που επιστρέφει

όχι για να σβήσει, αλλά για να επιμείνει.

Τα χέρια βρίσκουν τον άλλον όπως η ακτή βρίσκει τη θάλασσα:

με μια παλιά, σχεδόν φυσική αναγνώριση.

Και για λίγο, δεν υπάρχει απόσταση,

μόνο υγρασία φωτός ανάμεσα σε δύο αναπνοές.

Ύστερα όλα απομακρύνονται ξανά,

μα όχι εντελώς.

Γιατί η άμμος κρατά ακόμη τη μορφή σου,

και το κύμα συνεχίζει να επιστρέφει

σαν να θυμάται το όνομά σου χωρίς να το λέει.