.jpg)
Η Σφίγγα δεν στεκόταν μόνο έξω από τη Θήβα.
Στέκεται ακόμη στις διασταυρώσεις της ζωής μας· εκεί όπου όλα μοιάζουν να πηγαίνουν σύμφωνα με το σχέδιο, μέχρι που ένα απρόοπτο έρχεται σαν αίνιγμα χωρίς προειδοποίηση.
Ένα τηλέφωνο μέσα στη νύχτα.
Μια απώλεια.
Ένας ξαφνικός έρωτας.
Μια αρρώστια.
Ένα παιδί που γεννιέται.
Ένα τρένο που χάνεται και μαζί του αλλάζει ολόκληρη η πορεία ενός ανθρώπου.
Η αρχαία Σφίγγα δεν καταβρόχθιζε όσους δεν ήξεραν τη σωστή λέξη. Καταβρόχθιζε όσους πίστευαν πως η ζωή είναι προβλέψιμη.
Γιατί το πραγματικό αίνιγμα δεν ήταν ποτέ «ποιο πλάσμα περπατά στα τέσσερα, στα δύο και στα τρία».
Το πραγματικό αίνιγμα ήταν άλλο:
«Τι θα κάνεις όταν ο κόσμος πάψει να υπακούει στο σχέδιό σου;»
Οι άνθρωποι χτίζουν προγράμματα σαν μικρές ιδιωτικές θρησκείες.
Καφέ στις οκτώ.
Δουλειά στις εννιά.
Έρωτας τα Σαββατοκύριακα.
Όνειρα “όταν βρεθεί χρόνος”.
Κι ύστερα εμφανίζεται η Σφίγγα των απρόοπτων.
Όχι πάντα τρομακτική. Μερικές φορές έρχεται ντυμένη με θαύμα.
Ένας άγνωστος σε μια στάση.
Ένα τραγούδι που ακούστηκε τυχαία.
Μια βροχή που σε ανάγκασε να μπεις σε ένα μικρό καφενείο όπου γνώρισες τον άνθρωπο που θα άλλαζε τη ζωή σου.
Τα απρόοπτα είναι η ποίηση του χάους.
Η απόδειξη πως η ζωή δεν είναι λογιστικό φύλλο αλλά μυθιστόρημα που γράφεται την ίδια στιγμή που διαβάζεται.
Η Σφίγγα αγαπά τους ανθρώπους που αντέχουν την αβεβαιότητα.
Εκείνους που μπορούν να καθίσουν απέναντι από το άγνωστο χωρίς να απαιτούν εξηγήσεις αμέσως.
Γιατί η ωριμότητα ίσως δεν είναι η ανάγκη να ελέγχεις τα πάντα, αλλά η ικανότητα να συνομιλείς με το απρόβλεπτο χωρίς να διαλύεσαι.
Στους αρχαίους μύθους, ο Οιδίποδας νίκησε τη Σφίγγα δίνοντας τη σωστή απάντηση.
Στη σύγχρονη ζωή όμως, κανείς δεν νικά πραγματικά τη Σφίγγα.
Απλώς μαθαίνει να ταξιδεύει μαζί της.
Και ίσως τελικά τα πιο σημαντικά πράγματα να γεννιούνται πάντα από ένα απρόοπτο: ο μεγάλος έρωτας,
η τέχνη,
η πίστη,
η συγχώρεση,
η αλλαγή.
Γιατί ο άνθρωπος δεν διαμορφώνεται μόνο από όσα σχεδίασε,
αλλά κυρίως από όσα δεν περίμενε ποτέ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου