.jpg)
Στην άκρη μιας πόλης που μύριζε βρεγμένο τσιμέντο, καμένο καφέ και ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, υπήρχε ένα ανθοπωλείο που δεν πούλαγε λουλούδια· τα υιοθετούσε σε μοναχικούς ανθρώπους.
Η ταμπέλα έγραφε:
«ΑΝΘΗ ΜΕ ΠΑΡΕΛΘΟΝ»
κι από κάτω, με μικρά γράμματα:
«Όσα άντεξαν τον έρωτα, πωλούνται μισοτιμής.»
Το μαγαζί ανήκε στη Φαίδρα, μια γυναίκα που φορούσε κόκκινα γάντια ακόμη και τον Αύγουστο και μιλούσε στις γαρδένιες σαν να ήταν γριές θείες που είχαν επιζήσει πολέμων.
Η Φαίδρα πίστευε πως κάθε λουλούδι κρύβει έναν χαρακτήρα.
Τα τριαντάφυλλα ήταν ψεύτες με καλούς τρόπους.
Οι ορχιδέες είχαν τη σεξουαλική αυτοπεποίθηση γάτας που περπατά πάνω σε πιάνο.
Τα γιασεμιά ήταν μικρές εκρήξεις μνήμης.
Κι οι μαργαρίτες… οι μαργαρίτες ήταν επικίνδυνες.
Γιατί έλεγαν την αλήθεια χωρίς να το ξέρουν.
Ένα βράδυ μπήκε στο μαγαζί ένας άντρας με παλτό που μύριζε νυχτερινό τρένο και κρασί από παλιά ταβέρνα. Ονομαζόταν Άρης, αλλά έμοιαζε περισσότερο με κουρασμένο θεό παρά με άνθρωπο.
«Θέλω ένα λουλούδι για γυναίκα που δεν ξέρει ότι την αγαπώ», είπε.
Η Φαίδρα γέλασε.
«Τότε δεν θες λουλούδι. Θες καταστροφή σε γλάστρα.»
Τον οδήγησε στο βάθος του μαγαζιού. Εκεί, κάτω από ένα μωβ φως, υπήρχε ένα μόνο άνθος.
Μαύρο.
Όχι σκούρο.
Μαύρο σαν μυστικό που δεν ειπώθηκε ποτέ.
Τα πέταλά του άνοιγαν αργά, σαν χείλη που ετοιμάζονταν να εξομολογηθούν αμαρτία.
«Τι είναι αυτό;» ρώτησε ο Άρης.
Η Φαίδρα άναψε τσιγάρο.
«Είναι ένα λουλούδι που ανθίζει μόνο όταν κάποιος ποθεί χωρίς ελπίδα.»
«Υπάρχει αυτό;»
«Υπάρχει κι η μοναξιά. Κι όμως οι άνθρωποι ακόμα παντρεύονται.»
Ο Άρης αγόρασε το λουλούδι.
Κάθε βράδυ το άφηνε στο παράθυρο της γυναίκας που αγαπούσε. Δεν υπέγραφε ποτέ. Μόνο το άφηνε εκεί, σαν ένοχη σκέψη.
Κι εκείνη -η Ελισάβετ- άρχισε να αλλάζει.
Τα μαλλιά της μύριζαν κανέλα χωρίς λόγο.
Ξυπνούσε στις τρεις το πρωί με την αίσθηση πως κάποιος της χάιδευε τη ραχοκοκαλιά με μουσική τζαζ.
Έβλεπε όνειρα με κήπους που ανέπνεαν.
Κάποτε, καθώς κοιτούσε το παράξενο άνθος, κατάλαβε κάτι τρομακτικό:
Δεν την ερωτευόταν ένας άνθρωπος.
Την ερωτευόταν η ίδια η επιθυμία.
Κι η επιθυμία, σε αντίθεση με τους ανθρώπους, δεν κουράζεται ποτέ.
Τον βρήκε ένα βράδυ στο ανθοπωλείο.
«Εσύ το αφήνεις;»
Ο Άρης δεν μίλησε.
Μόνο την κοίταξε όπως κοιτά κανείς τη θάλασσα λίγο πριν βουτήξει ενώ δεν ξέρει κολύμπι.
Η Φαίδρα έκλεισε τα φώτα διακριτικά και τους άφησε μόνους ανάμεσα στις παιώνιες και στα κρίνα που έγερναν σαν κουτσομπόλες γειτόνισσες.
«Γιατί δεν μου μίλησες ποτέ;» ρώτησε η Ελισάβετ.
«Γιατί ορισμένα πράγματα, όταν λέγονται, μικραίνουν.»
Εκείνη χαμογέλασε.
«Κι όταν δεν λέγονται;»
Ο Άρης κοίταξε το μαύρο λουλούδι.
«Τότε ανθίζουν.»
Έξω έβρεχε αργά.
Σαν ο ουρανός να καθυστερούσε επίτηδες το τέλος της ιστορίας.
Και κάπου μέσα στη νύχτα, ανάμεσα σε χώμα, άρωμα και δυο ανθρώπους που φοβούνταν να σωθούν, το λουλούδι άνοιξε τελείως.
Λένε πως εκείνη τη στιγμή μύρισε για λίγο ολόκληρη η πόλη άνοιξη.
Ακόμα κι οι πιο δυστυχισμένοι άνθρωποι χαμογέλασαν χωρίς να ξέρουν γιατί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου