Η Ψυχολογία του Ταξιδιού.

 

Το ταξίδι δεν είναι ποτέ μόνο μετακίνηση. Είναι μια μικρή ανταρσία απέναντι στη συνήθεια.

Ο άνθρωπος ταξιδεύει γιατί μέσα του υπάρχει πάντα κάτι ανικανοποίητο· μια ανάγκη να δει άλλους ουρανούς, να ακούσει άλλες γλώσσες, να χαθεί για λίγο ώστε να θυμηθεί ποιος είναι. Κάθε δρόμος κρύβει μια ψυχολογική υπόσχεση: πως κάπου αλλού ίσως υπάρξει μια διαφορετική εκδοχή του εαυτού μας.

Στην καθημερινότητα ο νους φυλακίζεται σε επαναλήψεις. Ίδιες ώρες, ίδιοι τοίχοι, ίδιες κινήσεις. Το ταξίδι σπάει αυτή τη μηχανική τάξη. Γι’ αυτό και ο άνθρωπος αισθάνεται πιο ζωντανός όταν βρίσκεται σε έναν άγνωστο σταθμό, σε ένα πλοίο τη νύχτα ή σε έναν δρόμο που δεν γνωρίζει το όνομά του. Η αβεβαιότητα, που στην κανονική ζωή γεννά φόβο, στο ταξίδι μετατρέπεται σε ελευθερία.

Υπάρχει επίσης κάτι βαθιά υπαρξιακό στο ταξίδι: η απόσταση μικραίνει προσωρινά το βάρος του παρελθόντος. Μακριά από τους γνωστούς ρόλους, ο άνθρωπος παύει για λίγο να είναι αυτό που οι άλλοι περιμένουν. Γίνεται απλώς ένας περαστικός. Και πολλές φορές μόνο ως περαστικός μπορεί να συναντήσει τον πραγματικό του εαυτό.

Οι πόλεις λειτουργούν σαν καθρέφτες ψυχής.

Άλλες σε κάνουν να νιώθεις νοσταλγία για πράγματα που δεν έζησες ποτέ. Άλλες ξυπνούν μέσα σου μια άγρια επιθυμία φυγής. Υπάρχουν λιμάνια που μοιάζουν με υπόσχεση, βουνά που θυμίζουν σιωπή και παλιά σοκάκια που κάνουν τον χρόνο να κινείται διαφορετικά.

Το παράδοξο είναι πως τελικά με το ταξίδι δεν αλλάζεις τόσο τους τόπους όσο τον εαυτό σου.

Ο δρόμος γίνεται εσωτερικός.

Και όταν επιστρέφει κανείς σπίτι, τίποτα ίσως να μην έχει αλλάξει- εκτός από το βλέμμα με το οποίο κοιτάζει τον κόσμο.

Ίσως γι’ αυτό οι άνθρωποι συνεχίζουν να ταξιδεύουν από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα:

όχι για να βρουν έναν τόπο,

αλλά για να βρουν ένα νόημα που να κινείται συνεχώς μαζί τους.