Η Φιλοσοφία της Παρέας.

Η παρέα είναι ίσως η πιο παλιά μορφή πατρίδας. Πριν τα κράτη, πριν τις ιδεολογίες, πριν τις θρησκείες, υπήρχε ένας κύκλος ανθρώπων γύρω από μια φωτιά, ένα τραπέζι, ένα ποτήρι κρασί ή μια σιωπή. Εκεί γεννήθηκε η πρώτη μορφή εμπιστοσύνης· όχι από νόμους, αλλά από βλέμματα.

Η παρέα δεν είναι απλώς κοινωνική συνήθεια. Είναι τρόπος να αντέχει ο άνθρωπος τον κόσμο. Γιατί ο άνθρωπος μόνος σκέφτεται περισσότερο, αλλά μαζί με άλλους αντέχει περισσότερο.

Σε μια αληθινή παρέα δεν χρειάζεται πάντα να μιλάς. Η σιωπή δεν γίνεται αμηχανία· γίνεται κοινός τόπος. Κάποιοι άνθρωποι ξέρουν τα τραύματά σου χωρίς να τα ρωτήσουν ποτέ. Άλλοι γελούν δυνατά μόνο και μόνο για να σκεπάσουν τη λύπη σου. Κι αυτό είναι μια μορφή αγάπης που δεν γράφεται εύκολα στα βιβλία της φιλοσοφίας.

Η παρέα έχει και κάτι το επαναστατικό.

Σε έναν κόσμο που μετρά αξία με χρήματα, επιτυχίες και επιδόσεις, η παρέα υπενθυμίζει πως η μεγαλύτερη πολυτέλεια είναι ακόμα να μπορείς να χαθείς σε μια κουβέντα μέχρι να ξημερώσει. Να πεις ανοησίες, να διαφωνήσεις, να τραγουδήσεις φάλτσα, να θυμηθείς τους νεκρούς και να συνεχίσεις να γελάς.

Κάθε παρέα είναι κι ένα μικρό σύμπαν με δικούς του μύθους, λέξεις και τελετουργίες. Ένα τραπέζι σε καφενείο μπορεί να γίνει φιλοσοφική σχολή· ένα παγκάκι, εξομολογητήριο· ένα τάβλι, μεταφυσική διαμάχη για την τύχη και την ικανότητα.

Και ίσως τελικά η αξία της παρέας να βρίσκεται ακριβώς εκεί:

στο ότι για λίγες ώρες ο κόσμος παύει να είναι ξένος.

Γίνεται ανθρώπινος.