Λουλούδια στα σκουπίδια...

Ακόμα και μέσα στα σκουπίδια τα λουλούδια παραμένουν λουλούδια·

μόνο που μαθαίνουν να ανθίζουν χωρίς να τα κοιτά κανείς.

Κάποια σκύβουν προς το φως που δεν υπάρχει,

άλλα επιμένουν στο χρώμα τους σαν άρνηση της εγκατάλειψης.

Και το χώμα που τα περιβάλλει δεν τα ορίζει-

τα δοκιμάζει.

Μα όσο περνά ο χρόνος, κάτι αλλάζει σιωπηλά:

μαραίνονται αν κανείς δεν τα κοιτά.

Όχι από έλλειψη νερού,

αλλά από εκείνη τη λεπτή απουσία που μοιάζει με λήθη.

Γιατί το λουλούδι δεν ζει μόνο από το χώμα και το φως·

ζει κι από το βλέμμα που το αναγνωρίζει,

από την άρρητη βεβαίωση πως αξίζει να είναι όμορφο.

Κι όταν αυτό το βλέμμα χαθεί,

δεν πεθαίνει αμέσως.

Μα σιγά σιγά ξεχνά τον τρόπο να ανθίζει για κάποιον.

Κι έτσι, ανάμεσα στα σκουπίδια και στη σιωπή,

μένει κάτι παράξενα ζωντανό:

ένα άνθος που επιμένει,

περιμένοντας όχι σωτηρία-

αλλά μια στιγμή προσοχής που το θυμάται ξανά.