Η φιλοσοφία του ταβλιού.

Το τάβλι δεν είναι παιχνίδι·

είναι μικρογραφία της ζωής πάνω σε ξύλο.

Δύο άνθρωποι απέναντι,

λίγα πούλια,

δύο ζάρια

κι ένας κόσμος ολόκληρος που κρίνεται

από την τύχη, την υπομονή και το θράσος.

Στο τάβλι μαθαίνεις πως

κανείς δεν προχωρά μόνο με καλές ζαριές.

Χρειάζεται να ξέρεις

πότε να χτυπήσεις,

πότε να κρυφτείς

και πότε να αφήσεις την ήττα

να περάσει από πάνω σου χωρίς φωνές.

Οι καφενέδες γέμισαν φιλοσόφους

που δεν διάβασαν ποτέ τους Φρόιντ,

μα ήξεραν να κρίνουν έναν άνθρωπο

από τον τρόπο που κρατά τα ζάρια.

Άλλος παίζει βιαστικά,

λες και κυνηγά τον χρόνο.

Άλλος φυλάει τις πόρτες του

σαν να υπερασπίζεται πατρίδα.

Κι άλλος, ακόμα κι όταν χάνει,

χαμογελά με εκείνη τη μυστική αξιοπρέπεια

των ανθρώπων που έμαθαν

πως η ζωή πάντα ζητά «ρεβάνς».

Γιατί στο τέλος,

η φιλοσοφία του ταβλιού

δεν βρίσκεται στο ποιος κέρδισε·

βρίσκεται στο ότι,

παρά τις κακές ζαριές,

κάποιοι συνεχίζουν να παίζουν.